Afgekeurd door je pedofiele geaardheid

Homo zijn vinden we geen probleem. Pedofiel zijn wel. Maar wat nou als het allebei een geaardheid is? Een seksuele voorkeur waar je mee wordt geboren. Reageren we dan wel goed op iemand met pedofiele gevoelens? Pedofiel Mark Lucius*: “Het kan een heel eenzaam bestaan zijn”.

Door: Manon van Maurik

“Mag ik u iets vragen? Wat vindt u van pedofielen?”, vraag ik aan een willekeurig stel in de winkelstraat van Tilburg. De man heeft een grijze snor en een kalend hoofd. Ik gok dat hij rond de vijftig zal zijn. Zijn vrouw staat naast hem en ik merk op dat ze schrikt van mijn vraag. Ze zegt niks. “Opsluiten en nooit meer laten gaan”, antwoordt de grijze man dan stellig. “Waarom?”, vraag ik. “Omdat ze van kinderen af moeten blijven”. Ik begrijp zijn reactie, maar het maakt me tegelijkertijd een beetje bang. Want weten we eigenlijk wel waar we over praten? Als we zo snel oordelen, zonder verder na te denken, krijgen deze mensen dan eigenlijk nog wel een eerlijke kans?

Bijna wekelijks horen we berichten over trainers die zich aan sportertjes vergrijpen, priesters die verkeerde dingen doen met jonge meisjes en schoolmeesters die kinderporno downloaden. Niet alleen nieuwsconsumenten, maar ook de media, linken deze activiteiten vrijwel altijd aan pedofielen. Een onterechte beschuldiging, want 80% van de kindermisbruikers is geen pedofiel. Zo onderzocht Nationaal Rapporteur Mensenhandel in 2014. Maar wanneer ben je dan wél een pedofiel? Ik weet het even niet meer namelijk. Als ik het zo om mij heen hoor zijn pedofielen psychisch niet in orde. Maar is dat wel zo?  Ik denk dat het slim is om eens naar de feiten te kijken. Wat weten we er allemaal over? En naast die feiten ga ik op zoek naar iemand met deze pedofiele gevoelens. Want als we het over ze hebben, mogen ze ook meepraten toch?

Wanneer ben je pedofiel?
Volwassenen die zich seksueel primair aangetrokken voelen tot kinderen die nog niet geslachtsrijp zijn.
Aantal pedofielen
Naar aanleiding van Duits en Amerikaans wetenschappelijk onderzoek wordt ervan uitgegaan dat 1 procent van de mannelijke bevolking tussen 18 en 75 jaar pedofiel is. Dit is echter lastig te beoordelen omdat de meeste mensen met pedofiele gevoelens niet geneigd zijn hun gevoelens openbaar te maken. Over vrouwelijke pedofielen weten we nog veel minder.

Geaardheid of stoornis?
De meeste deskundigen zijn het er over eens dat pedofilie een geaardheid is: een diepgewortelde seksuele voorkeur die niet kan veranderen. Dick Swaab, een Nederlands arts en neurobioloog, is gespecialiseerd in hersenonderzoek. In zijn studie ‘Wij zijn ons brein’, zet hij uiteen dat de oorzaak van deze pedofiele gevoelens gezocht moet worden in de hersenontwikkeling in de baarmoeder en de vroege ontwikkeling na de geboorte. De seksuele oriëntatie wordt volgens hem bepaald door onze genetische achtergrond en de hersenen die zich voor de geboorte ontwikkelde. Als dat zo is, dan kun je er dus niks aan doen dat je met deze geaardheid geboren wordt.

Pedofiel: Mark Lucius

Ik start mijn laptop. Om meer te leren over pedofilie wil ik er zelf een spreken. Ik wil vragen wat hij voelt, denkt en vindt. Maar hoe vind ik nou een pedofiel die zijn verhaal met mij wil delen? Ik kom terecht op de pagina: www.pedofilie.nl, een site met een rode achtergrond geschreven voor en door mensen met pedofiele gevoelens. Langzaam scrol ik door de persoonlijke verhalen en besef ik mij dat dit ‘pedofielenwereldje’ en stuk groter en geheimer is dan ik dacht. Ik zie berichten als: ‘help, ik ben een pedofiel’ en ‘hoe kom ik van dit gevoel af?’. Mijn oog valt op Mark Lucius. Hij valt op omdat hij tweeëntwintig jaar is. Ik dacht dat pedofielen altijd oude mannen waren? Over vooroordelen gesproken. Ik stuur hem een bericht.

Mark Lucius is niet zijn echte naam, maar zijn pedofiele naam zullen we maar zeggen. Bang voor mensen met verkeerde bedoelingen houdt hij zijn echte identiteit voor zichzelf. Na wat anoniem mailcontact, wil Mark graag met mij afspreken. Dit vooral om iets duidelijk te maken aan de huidige Nederlandse maatschappij: “Ik zet mij in voor het bespreekbaar maken van pedofilie en de emancipatie van pedofielen”, schrijft hij op zijn Twitteraccount. Ik ben het eens met zijn standpunt. Als pedofilie een geaardheid is, net als homofilie en heterofilie, dan moeten deze mensen daar voor uit kunnen komen. We spreken af op zondagmiddag in Tilburg. ashamed-154418_960_720

Genetisch bepaald
Niet alleen Dick Swaab doet onderzoek naar deze seksuele voorkeur. Waarom willen ze eigenlijk zo graag weten waar het vandaan komt? Misschien zijn ze wel bang dat het écht in onze hersenen en genen zit. Want als dat zo is, dan kunnen ze er dus niks aan veranderen.
Ook de Canadese psycholoog en seksuoloog James Cantor beweert dat het hebben van pedofiele gevoelens aangeboren is en niet met de tijd verandert. De wetenschapper ontdekte dat de neurale banen in de hersenen van pedofielen anders zijn verbonden. Cantor spreekt in dit verband van ‘gekruiste draden’: “Wanneer mensen met pedofiele gevoelens een kind zien, wordt hun seksuele instinct geactiveerd in plaats van het zorginstinct.” Uit zijn onderzoek blijkt ook dat 30% van de pedofielen linkshandig is. Daarnaast zijn ze een paar centimeter korter en ligt hun IQ gemiddeld tien punten lager. Deze bevindingen concluderen volgens Cantor dat er een genetische verklaring is voor pedofilie.

Maar hetzelfde als homofilie en heterofilie? Maar dat gaat toch over een relatie tussen volwassen mensen? Bij pedofilie zijn kinderen betrokken, en dat is verboden in onze wet. Misschien is het dat wel? In onze huidige maatschappij is het verboden. Maar in de jaren zeventig zette Eerste Kamerlid Edward Brongersma (PvdA), tevens zelf pedofiel, zich nog openlijk in voor de verlaging van de minimumleeftijd voor seksuele contacten. Hij concludeerde dat pedofiele contacten niet in alle gevallen schadelijk zijn voor het kind.

“Er wordt altijd van je verwacht dat je ‘gewoon’ hetero bent. Maar sommige mensen willen iets anders dan dat.”

Bekrompen
Gert Hekma (65), docent homo- en lesbische studies aan de Faculteit der Maatschappij- en Gedragswetenschappen van de Universiteit van Amsterdam, is het niet eens met de huidige veroordeling op pedofilie. “Zestig jaar geleden was het echt niet toegestaan om als man zomaar met een andere man seks te hebben. Dat vinden we nu wel goed. De acceptatie rondom geaardheden is gelukkig veranderd, maar over pedofilie durven we allemaal niet te praten. Iets wat veertig jaar geleden weer wél kon.”, vertelt hij. Hekma vindt dat we te bekrompen denken over seks. “Er wordt altijd van je verwacht dat je ‘gewoon’ hetero bent. Maar sommige mensen willen iets anders dan dat. Ik zeg niet dat het goed is om seks met kinderen te hebben, maar als het gaat over een geaardheid, dan is pedofilie exact hetzelfde als homofilie”.

We leven in een open-minded land. Althans, we roepen dat we dat zijn. Maar als je wordt geboren met homofiele gevoelens en die accepteren we met z’n allen, moeten we dat dan niet ook doen bij iemand die geboren wordt met pedofiele gevoelens? Blijkbaar zijn we daar nog niet klaar voor, want ik sta te wachten bij de fietsenstalling van Tilburg Centraal op iemand die ik, behalve van onze Twitterberichten, niet ken. Ik weet niet hoe hij er uit ziet of wat zijn echte naam is. Ik wacht op iemand die zijn hele privéleven geheim moet houden omdat hij rondloopt met een geaardheid die wij niet accepteren. Het zou iedereen kunnen zijn. Ik probeer mijn vooroordelen niet mijn gedachten binnen te laten. Ik wil open dit gesprek in gaan. Vijf minuten te laat komt er iemand naar mij toe gelopen. Ik weet bijna zeker dat dit mijn afspraak is. Een grote, forse jongen met een lichtblauwe blouse nadert mij. Zijn donkere, wat langere haar hangt stijl langs zijn gezicht en zijn zwarte zonnebril geeft hem iets mysterieus. “Hallo Mark, fijn dat je er bent”, zeg ik terwijl we elkaar een hand geven. Ietwat ongemakkelijk lopen we richting het centrum. Mark wilde niet afspreken op een afgelegen plek zonder mij eerst beter te leren kennen. Ik schrik ervan dat hij daar voortdurend mee bezig moet zijn.

Onderweg kletsen we wat. Iets waar ik me vooraf zorgen over maakte. Want waar heb je het over met een pedofiel? Ik heb mezelf gedwongen dat uit mijn hoofd te zetten, want een pedofiel is niet alleen pedofiel. Het is ook een mens met hobby’s, vrienden en werk, net als ik. “Weet je wel zeker dat je dit wil doen?”, vraagt hij. Ik kijk hem verbaasd aan. “Veel mensen met wie ik gesproken heb kwamen vervolgens niet meer aan het werk. Niet zozeer journalisten, maar vooral zorgverleners als psychologen kregen problemen als ze begrip voor pedofielen toonden.”

Zo ondervond ook schrijver Anton Dautzenberg. In 2011 werd hij lid van de pedofielenvereniging MARTIJN die sinds 2014 op civielrechtelijke gronden werd verboden. Ook hij vond dat mensen met pedofiele gevoelens hierover moeten mogen fantaseren en praten zonder daarvoor bedreigd te worden. Dautzenberg werkte toen als docent bij de Academy for Creative Industries aan de Fontys Hogeschool in Tilburg. In 2014 werd hij ontslagen wegens zijn openlijke uitingen over pedofielen. Hij zou te controversieel zijn.

“Ja, niks met je seksuele gevoelens kunnen doen is lastig, maar het altijd maar bang zijn dat mensen erachter komen is veel zwaarder.”

Eenzaam bestaan
Mark en ik nemen plaats op een bankje in een parkje. Rustig genoeg om te kunnen praten maar genoeg mensen die ons passeren. “We spreken hier af, zonder dat ik je echte naam en woonplaats weet. Is dat niet ontzettend moeilijk om zo’n geheim leven te leiden?”, vraag ik hem.
“Ja, niks met je seksuele gevoelens kunnen doen is lastig, maar het altijd maar bang zijn dat mensen erachter komen is veel zwaarder. Het kan een heel eenzaam bestaan zijn.”

Mark weet sinds zijn pubertijd dat hij pedofiele gevoelens heeft voor kinderen van zes tot veertien jaar. Maar hij zou er nooit iets mee doen. “Ik weet dat het niet mag in deze samenleving en ik zal me daar dus ook altijd aan houden.“
“En als het wel had gemogen?”
“Dan ligt het er nog steeds aan in hoeverre het schadelijk is voor het kind. Want dat belang staat voorop. Kijk, ik heb deze gevoelens nou eenmaal en daar ben ik echt niet altijd blij mee geweest. Maar ik heb er mee leren leven en ik heb geaccepteerd dat ik mijn seksuele gevoelens mijn hele leven moet onderdrukken.” Het frustreert hem dat pedofielen altijd in direct verband worden gebracht met kindermisbruikers. “De meeste pedofielen willen helemaal geen seks met kinderen.  Ze keuren het af zoals ik, durven het niet of voelen simpelweg de behoefte niet. ”

Doodswensen
80% van de kindermisbruikers is geen pedofiel. Zo vertelde seksuoloog James Cantor in 2012 tijdens een interview voor CNN: “Je kunt er niet voor kiezen om géén pedofiel meer te zijn, maar je kunt er wel voor kiezen géén kindermisbruiker te zijn”. Cantor hoopt dat er in de toekomst  meer onderzoek wordt gedaan naar pedofilie. “Nog niemand heeft een manier gevonden om pedofielen te veranderen in niet-pedofielen. Maar dat betekent niet dat we kindermisbruik niet tegen kunnen gaan.”

In Nederland zijn een aantal plekken waar iemand met pedofiele gevoelens terecht kan. Stop it Now! is zo’n instantie die gratis en anoniem telefonische hulp biedt aan mensen die pedofiele gevoelens ervaren. Ze willen mij niet te woord staan maar hun website beschrijft: “Mensen met pedofiele verlangens willen vaak niet toegeven aan deze gevoelens, maar kunnen er met niemand in hun omgeving over praten. Dit kan leiden tot eenzaamheid, verwarring en verlies van controle over eigen handelen. Door anoniem te kunnen bellen met een specialist en hulp te ontvangen bij het leren omgaan met deze geaardheid, wordt kindermisbruik voorkomen.”

“Euthanasie? Ik wil niet meer”

Mark kan zijn gevoel kwijt bij zijn familieleden en vrienden. “Buiten één familielid accepteert iedereen in mijn dichtbije omgeving mijn geaardheid. Maar ik ken genoeg pedofielen die hun gevoel niet kunnen delen en zelfs zo ongelukkig zijn dat ze op social media doodswensen uitspreken.” Eind vorig jaar doken er nog zulke berichten op van iemand die zich Jonge Pedofiel noemde. “Is er een mogelijkheid voor pedofielen om menswaardig uit het leven te stappen? Euthanasie? Ik wil niet meer”, schreef hij. “Door alle berichtgeving in de media en de afkeuring van mensen om je heen, kun je denken dat er iets mis met je is. Ik heb geleerd dat ik dat niet moet denken. Ik ben een normale jongen, maar met een gekke geaardheid”, concludeert Mark.

Er passeert ons een vader met kinderwagen en een meisje aan zijn hand. “Dit zijn dus momenten dat ik graag even wil stoppen met het interview”, zegt Mark. Ik zie hoe lastig hij dit vindt. Hij kijkt omlaag en pulkt aan zijn nagels. We nemen een slokje water en gaan verder. “Je bent nu tweeëntwintig, hoe hoop je dat dit gesprek zal gaan als je vijfenvijftig bent?”
“Dat is wel heel ver weg, maar dan hoop ik dat jonge mensen als ik openlijk kunnen uitkomen voor hun geaardheid. Dat er over gepraat mag worden zonder dat iedereen je meteen afkeurt als mens.” We lopen samen terug naar het station. Het valt me op dat zijn bewegingen veel meer ontspannen zijn dan op de heenweg. We nemen vlug afscheid omdat hij zijn trein moet halen. Waar die trein naar toe gaat kon hij niet vertellen.

 

* De namen in dit stuk zijn om privacy redenen gefingeerd

 

 

Reageer op dit artikel