De strandhuisjes van Vlissingen

Het strandpaviljoen Kon-Tiki

Er waait een gure wind over Vlissingen heen. De kracht van de wind neemt toe naarmate je dichter bij de zee komt, met aan het strand niks meer om hem tegen te houden. Er zijn dan ook weinig mensen langs de kustlijn te vinden, een paar koppels van middelbare leeftijd daar gelaten. Zij lopen verstopt in hun kwaliteit windjacks uit te waaien, het haar vliegt alle kanten op. Ondanks het mooie uitzicht op flats die verrijzen na de kustlijn, is het weer voor velen een reden om thuis te blijven. 

Niet voor Cees Caljouw, hij houdt wel van het stormachtige weer. “Dit is toch schitterend”, zegt de Zeeuw met een grote lach op zijn gezicht. “Met een zee die tekeer gaat, lekker uitwaaien op het strand.” Cees loopt een van de strandpaviljoens binnen die hij managet. Het paviljoen is een typische strandtent. Een grote ruimte, omringd door ramen waardoor veel licht naar binnen valt. Vanuit elke hoek heb je hier uitzicht op de lichtblauwe zee. Alles in de ruimte is van hout, van de stoelen tot het wit geverfde plafond. Achterin staat een zwart houten bar, waar Cees achter verdwijnt om een glas water in te schenken en niet meer vandaan komt. Een windvlaag zorgt er nogal eens voor dat het hout protesterend begint te piepen en kraken, waarop Cees weer een lach op zijn gezicht tovert: “Dit is het geluid van al de bezoekers die hier ooit zijn geweest, hun herinnering zit tussen de plinten. Voor altijd opgeslagen.” Vanaf april gaan ze weer zeven dagen per week open, dan kunnen nieuwe bezoekers herinneringen maken. 

De vraag momenteel in het gebied tussen Vlissingen en Dishoek is hoe het zonseizoen er dit jaar uit gaat zien. Voor het eerst is is het niet zeker of de strandhuisjes die elk jaar op het strand staan, dit jaar wel geplaatst kunnen worden. Deze vraag ligt er sinds het woeden van stormen Ciara en Dennis. Die zorgden voor zwaar weer in heel Nederland, maar in een kuststad als Vlissingen was de storm extra voelbaar. ‘De schuimkoppen vlogen langs mijn ramen’, vertelt een bewoner die naast het strand woont. Niet alleen de schuimkoppen woeien alle kanten op, de combinatie storm en hoog water zorgde ervoor dat het zand na afloop niet meer op de oorspronkelijke plekken lag. Daardoor ligt er nu het vraagstuk of alle huisjes wel geplaatst kunnen worden. 


Cees wijst naar de duinen links van de strandtent: “Kijk, het duin loopt hier schuin over naar het lage strand. Als het seizoen straks begint, wordt het zand vanaf de duin eerlijk verdeeld over het strand, waardoor het strand wat hoger ligt.” Dan wijst hij naar de andere kant van het paviljoen. “Aan die kant ligt die berg zand niet meer onder het duin sinds de storm. De wind en de zee hebben dat zand meegenomen, waardoor er niet genoeg zand over is om een strand te bouwen.” Het gebrek aan zand heeft, als er niks aan gedaan wordt, gevolgen voor de plaatsing van strandhuisjes. “Zonder hoog strand kunnen deze niet worden neergezet. Er is dan de kans dat de huisjes worden meegesleurd door de zee bij hoog water.”

De storm Ciara in combinatie met hoog water zorgde ervoor dat het water tot onder de strandpaviljoens kwam. Privébeeld Cees Caljouw.

Het is een unieke situatie, vertelt ook gedeputeerde Dick van der Velde. Een oplossing is het opspuiten van het strand, maar door de stikstofregels mag dit niet meer alleen voor recreatieve redenen. De machines die zand op het strand spuiten, stoten veel stikstof uit. Het opspuiten van de stranden tussen Vlissingen en Dishoek staat eigenlijk pas volgend jaar gepland. De enige reden om dit op te schuiven, is als de veiligheid niet meer gewaarborgd kan worden. De vraag is of de situatie zo is, dat er nu al moet worden opgespoten. “Ik ben wezen kijken op de stranden en ben toen erg geschrokken van de toestand. Op sommige stukken was er zeker twee meter strand weggeslagen”, vertelt Van der Velde. “Zoals het strand er nu aan toe is, kunnen hulpdiensten niet over het strand rijden bij vloed. Dit zou betekenen dat er stukken strand moeten worden afgesloten, als er niet wordt opgespoten.” Van der Velde gaat in gesprek met de minister. “Ik hoop een oplossing te vinden die de veiligheid te goede staat en waarin het recreatief belang ook wordt opgelost.”

De gedeputeerde onderstreept het belang van de recreatie in Vlissingen. “Zoals de situatie er nu uitziet, kunnen er 400 strandhuisjes en 40 daghuisjes niet worden geplaatst. De huisjes die wel worden geplaatst, zullen dicht bij elkaar staan. Dit doet af aan de beleving.” Het toerisme is een belangrijke inkomstenbron voor Zeeland, 2019 telde 11,2 miljoen overnachtingen volgens cijfers van het kenniscentrum toerisme. “40% van de bezoekers komt voor het strand.”, meldt Van der Velde. “Als dit strand er zo niet meer is, zal dit gevolgen hebben voor het Zeeuwse toerisme en dus de Zeeuwse economie.” Één op de tien banen in Zeeland is in de toerismesector, zo blijkt uit een trendrapportage verblijfstoerisme van de HZ University (2019). 

Cees Caljouw staat nuchter in de situatie. Hij weet zeker dat er links van dit strandpaviljoen huisjes geplaatst kunnen worden: “Daar ligt nog zeker genoeg zand om een hoog strand te maken.” Alleen links van het strand zal het de vraag zijn of het lukt, het gaat daar om zo’n dertig strand- en daghuisjes. De gevolgen voor zijn strandpaviljoens? Optimistisch haalt hij zijn schouders op en wuift mogelijke bezwaren weg. “Joh, dat weten we nog niet. Het is immers nog nooit eerder gebeurd, misschien is het juist extra goed voor ons soort toerisme. Als er geen huisjes staan, is er meer strand om op te liggen.” Toch is ook hij blij als het strand wordt opgespoten. “Dan is er meer ruimte voor activiteiten op het strand en dat is ook goed voor onze inkomsten. Maar ook in de situatie nu, maak ik me weinig zorgen. Het is vooral vervelend voor eigenaren van strandhuisjes, die lopen inkomen mis.”

Reageer op dit artikel