Dokkum: leven in de brouwerij ?!

Het is 9:06u als de trein vanuit Oss vertrekt richting Zwolle. Twee mannen zijn ook ingestapt, nou ja, eentje naar binnen gerold met zijn scootmobiel. Zijn kleinere vriend, gehuld in Ajax-trainingspak, houdt hun twee hutkoffers bij die duidelijk meer wegen dan hijzelf.

Mark en Sigourney

Al snel zoeken de twee contact: ‘’We gaan een weekje naar een vakantiepark in Venlo’’, vertelt de grotere jongen lachend die zich voorstelt als Sigourney. ‘’Dit is mijn vriendje Mark.’’ Sigourney kijkt liefkozend naar hem terwijl hij zijn hoofd een beetje schuin houdt. Ze vertellen dat ze twee jaar verkering hadden, en na een lange pauze, nu weer ‘drie kleine maandjes’ bij elkaar zijn. ‘’Dat wordt dus nog spannend op vakantie’’, lacht Mark.

‘Oh my God’
Stations Nijmegen, Arnhem, Dieren, Zutphen, Deventer, Olst en Wijhe zijn inmiddels gepasseerd als de trein piepend tot stilstand komt in Zwolle. Een tussenstop van zeven minuten is net genoeg tijd om een snack te kopen bij de Kiosk. De medewerkster bijt wat op haar nagels als ze vraagt waar de reis naartoe gaat. ‘’Oh my God, Dokkum!?’’, gilt ze harder dan de piepende treinen. Dokkum: het Friese dorp dat bekend is bij Elfstedentochtliefhebbers, de A7-sinterklaasblokkeerders en het Dokkumse ziekenhuis dat een paar jaar geleden haar deuren sloot. ‘’Nou meid, succes ermee, dan moet je nog een paar uur’’, roept ze opbeurend na.  

Het enige gezelschap in de trein richting Leeuwarden


Na stops bij Meppel, Steenwijk, Heerenveen, Leeuwarden en een busrit van 48 minuten stopt de bus om 13:15u bij hét busstation van Dokkum. Het doet je denken aan zo’n verlaten uitziend tankstation in Zuid-Frankrijk waar je vader altijd stopte, als je met het hele gezin de gesmeerde broodjes verplicht moest eten.

Klakkende klompen
Het is stil in het centrum van Dokkum. Er zijn tientallen geopende winkels maar amper winkeliers. Het enige geluid dat je hoort is het water wat onder de bruggetjes door stroomt en een enkeling die met de auto, vermoedelijk, richting de uitgang van het stadje rijdt. Dan klinken ineens klikkende stappen. Een man in een gescheurde spijkerbroek, geruit overhemd en klakkende klompen, loopt de Primera binnen. Met hopelijk het winnende staatslot loopt hij even later weer naar buiten.

Dokkumse straatjes

Na een reis van vier uur is een bak koffie en een stuk vlaai van de Hema wel verdiend. Aan het tafeltje in de hoek zitten één Fries en twee Friezinnen. Allen lijken ze rond de zestig jaar oud te zijn. Ze hebben het over verhalen van vroeger en praten over ziektes en de dood. ‘’Jo binne berne en jo stjerre ienris. Dat is de iennige wissichheid dy’t wy hawwe’’, zegt de man met zijn armen over elkaar. Dat is vertaald: ‘’Je wordt geboren en je gaat een keer dood. Dat is de enige zekerheid die we hebben.’’ De dames knikken. Dood lijkt niet alleen de Dokkumse sfeer, maar ook het enige gespreksonderwerp.

Jo binne berne en jo stjerre ienris. Dat is de iennige wissichheid dy’t wy hawwe

Geluid
Dan is ineens een clubje meisjes te horen. Een paar tafels verderop zitten vier meiden. Het enige wat ze bij hebben zijn volle boekentassen, met allen een extra dosis gegiechel en geroddel. Ze hebben zoveel lol dat er eentje bijna stikt van het lachen. En niet alleen de vriendinnen maken geluid, ook een peuter die bij het raam zit, slaakt kreten van blijdschap. Haar opa rolt plagend met een speelgoedautootje over haar kruin. Langzaamaan wordt het drukker in de lunchroom van de Hema.

Bruiloft 
Eenmaal buiten raakt het ook drukker. De straten worden inmiddels wat meer bewandeld door scholieren die thuis komen en bejaarden die hard over de bruggen sjezen met hun elektrische fietsen. In elk straatje is een knus hotel of idyllisch cafeetje te vinden. Tussen deze oude Hollandse pandjes staat ook het gemeentehuis. Er staat een trouwauto geparkeerd. Niet veel later druppelen er tientallen mensen met gestylde kapsels naar buiten, op hakken, in pakken en jurkjes.

De trouwerij bij het gemeentehuis

Als iedereen compleet is en braaf op aanwijzing van de fotograaf in groepsformatie staat, openen de balkondeuren. Het bruidspaar zwaait naar de overkant van de straat waar inmiddels veel toeschouwers staan te kijken. De bruidegom opent een rieten mand en bevrijdt twee witte duiven. De fotograaf schiet meerdere foto’s terwijl alle genodigden juichend hun handen omhoog houden. Het echtpaar rijdt even later weg langs de grachtjes met (woon)bootjes en houten scheepjes.

Verf
Op een hoek van het centrum staat een winkel die opvalt door haar Friese naam ‘KRYT krijtconcept’. Binnen staan verschillende antieke retrokastjes tegen de bakstenen muur. Keramieken potten, gouden fotolijstjes en tientallen gestapelde potjes verf houden de kastjes gezelschap. Een vrouw komt achter de toonbank vandaan. Ze draagt versleten zwarte schoenen en een broek die onder oude verfvlekjes zit. In haar hand houdt ze een verfkwast, de andere steekt ze uit: ‘’Ik ben Pieta. Welkom!’’

Ze biedt een kop thee en een toiletbezoek aan als ze hoort dat de reis een paar uur geleden in Oss begon. ‘’Kom lekker zitten op de bank, ik had toch een pauze nodig.’’ Pieta runt haar interieurwinkel sinds december vorig jaar. Ze verkoopt o.a. oude kasten die ze vernieuwt met krijtverf. De verf droogt binnen een paar uur en is reukloos. Zelfs als je hard je best doet, ruik je niks.

Pieta in haar schilderhoekje achterin de winkel. Hier verft ze elke dag iets.

Helemaal happy
Pieta werkte dertien jaar lang in het Dokkumse ziekenhuis waar ze kinderen begeleidde voor en na hun operatie. ‘’Ik las in de krant dat we moesten sluiten. Het was heel naar, maar nu heb ik er vrede mee want ik heb echt de leukste baan ooit’’, vertelt ze met een glimlach van oor tot oor.

Ze vindt ‘alles aan het runnen van haar bedrijf in Dokkum leuk’. Van het verven, het contact met de klanten, tot het ontmoeten van de hordes geïnteresseerde toeristen. ‘’Het is allemaal heel gezellig, en werkt bijna therapeutisch’’, zegt Pieta, die inmiddels weer is begonnen aan het verven van een kast. ‘’Ik zeg altijd: ‘Als je niet goed in je vel zit, ga alsjeblieft een kastje verven.’ Dat is gratis therapie. Ik ben hier helemaal happy.’’

”Ik zeg altijd: ‘Als je niet goed in je vel zit, ga alsjeblieft een kastje verven.”

Tweede leven
Pieta neemt afscheid alsof ze familie is en legt nog een keer de route uit richting het busstation. (Alsof dat niet te vinden is!) Bij de uitgang van de winkel staat een nieuw kastje. De nerven staan er nog glimmend in. Het heeft een tweede leven gekregen. Net als Pieta. Die nog een keer in Fries dialect naroept: ‘’Goede reis terug hè!’’

Reageer op dit artikel