Een duikje in de geschiedenis: van WOII naar Nyancat

‘Het oorlogsgeheim van vrouwenpolder’

De interesse wordt gelijk al gewekt aan het begin van het artikel en daarna houdt het verhaal je vast als een boek. Een gestorven vrouw die na het overlijden van haar man tijdens de Tweede Wereldoorlog nooit meer over de oorlog heeft gesproken. Haar kinderen hebben hun vader nooit of nauwelijks gekend, maar over zijn dood wordt niet gesproken. Een mysterie met zoveel vragen. Wat is er gebeurd?

Je wilt het als lezer gelijk weten. Waarom heeft ze er niet over gesproken? Wat kan er gebeurd zijn dat iemand het een leven lang geheim houdt? De vijf pagina’s in Sir Edmund, een bijlage van de Volkskrant, lezen zo weg. Het leest als een verhaal, als een dun boek. Er worden vragen beantwoord, maar er komen ook weer nieuwe vragen bij. Het gaat maar door.

Je springt terug in de tijd en maakt vervolgens in chronologische volgorde het verhaal mee. Een perfecte stijl voor dit artikel. Het is alsof het nu gebeurt en dat maakt het extra aangrijpend.

‘Tien jaar YouTube: wat hebben we gezien?’

Allereerst natuurlijk een lekker idee. Simpel, maar heel fijn. Je neemt de lezer mee in zijn eigen geschiedenis. Bij iedere internethype die voorbij komt, word je overvallen door een warm nostalgiegevoel. ‘Dat weet ik nog ja, die Nyancat!’ Of natuurlijk Rebecca Black, Justin Bieber of Charlie bit my finger!

Het artikel van de Volkskrant is losjes, bijna relaxed geschreven. Een paar korte, snelle grappen staan tussen de regels verwerkt. Zo staat na informatie over de rol van Esmee Denters bij het koningslied nog even tussen haakjes ‘opdat we dat nooit vergeten’ en eindigt het artikel plagend met:  ‘wie weet komt u uw eigen cover van ‘My heart will go on’ wel tegen’, nadat Pettitude omschreven is. Een website die alle youTubefilmpjes met nul weergaven voorschotelt.

Je bent er zo doorheen. Misschien doe je er een uur over. Of twee of drie. Want wat zou een artikel over YouTube zijn zonder YouTubefilmpjes? Er staan veel voorbeelden van alle hypes. Voordat je het weet raak je als lezer weer verdwaald in de wereld van kattenfilmpjes of lachende baby’s. En dat zonder de Volkskrantpagina te verlaten. De tekst lijkt kort, maar aan het eind van de rit heb je toch stiekem bijna drieduizend woorden verteerd. Dat het zo kort voelt, is misschien nog wel het beste aan dit artikel.

Reageer op dit artikel