Een examen met risico

“Mijn hart klopte zo snel, joh. Van te voren al. Ik bleef mijn mouw maar checken of het briefje goed verstopt zat.” Het bellende meisje in de trein kijkt gespannen. “Iedere keer ademde ik in en uit, maar toch bleef mijn hart weer sneller kloppen. Even dacht ik zelfs: ik doe het gewoon niet, dit is het niet waard.”

“Alle antwoorden stonden op dat briefje! Ik wilde hem nog weggooien, maar ik ben zo blij dat ik dat niet heb gedaan!”, het onbekende meisje schreeuwt het bijna door de coupé heen. “Ik heb bijna alle vragen moeiteloos kunnen invullen, maar het was niet zonder risico.”

Dan blijft het meisje ineens heel lang stil. Als ze verder gaat praat ze zachter dan in het begin. “Ik moest dus het examen inleveren. Je weet wel: twee blaadjes. Je toetsblaadje met de vragen erop en je antwoordblad. En ik lever ze allebei in bij mijn docent…” Dan vervolgt het meisje weer in haar oude, luide volume: “En ik was het lokaal nog uit of ik realiseer me dat ik dat spiekbriefje in het vragenmodel heb laten zitten!”

Het meisje bevindt zich niet in een stiltecoupé, maar ze praat zo hard dat je er alsnog bijna iets van zou zeggen. Maar niemand zegt iets. Benieuwd naar hoe haar verhaal af zou lopen, luistert de rest van de coupé stilletjes mee. “Dus ik loop terug en vraag aan de docent of ik een toets mee naar huis mag nemen. Het mocht en ze pakte precies die van mij!” De hele coupé kan weer rustig ademhalen. Dit meisje heeft succesvol kunnen afkijken bij haar examen.

Als het meisje al een paar minuten klaar is met bellen, gaat haar telefoon weer. “Hoi mama….ja, mijn examen ging echt heel goed. Ik had heel goed geleerd.”

Reageer op dit artikel