Films in Afrika en de Jihad van Jonge Moslima´s

Sam McPheeters schetst voor Vice.com een portret over het eerste actiefilmproductiebedrijf in Oeganda: Ramon Film Productions (RFP) . Daarvoor volgt hij de 41-jarige New Yorkse filmmaker Alan Hofmanis die besluit, na het zien van een trailer van een RFP-film, meteen af te reizen naar Oeganda om films te maken voor RFP.

De lead trekt je als lezer meteen het verhaal in omdat daar de uitzichtloze, treurige situatie wordt uitgelegd van filmmaker Alan Hofmanis. Je wilt weten wat er gaat gebeuren als hij naar Oeganda afreist.  Dat houdt de spanning erin en het geeft je een reden om verder te lezen.

Je gaat als een trein door het verhaal, het is in het begin chronologisch opgebouwd, dat veranderd wel naarmate je het artikel verder leest. Dan is het heel erg geschreven vanuit het perspectief van de schrijver. Een welkome afwisseling.

McPheeters weet in zijn verhaal de passie te vangen van RFP, mede door de aandoenlijke omschrijvingen van het reilen en zeilen van de productiemaatschappij. RFP maakt films met een budget van tweehonderd dollar en moet het dus hebben van de vindingrijkheid van Nabwana, oprichter van RFP. De meest gekke en creatieve oplossingen komen voorbij, met soms heftige gevolgen.

Voor de Westerse Wereld is de hilariteit en de absurditeit goed naar voren gekomen. Maar als lezer heb je best wel compassie voor de man met een grote passie voor films, die het gek vindt dat zijn films afgewezen worden door grote filmfestivals.

In editie 17/18 van Vrij Nederland staat het verhaal ´Seks en de Jihad´. Het is geschreven door Jaco Alberts en Harry Lensink en gaat over Jonge Moslima´s in Nederland die naar Irak of Syrië willen reizen of de reis al gemaakt hebben.

Het verhaal begint met de 21-jarige Kaoutar uit Gouda en de zeventienjarige Sarah uit Schiedam. Zij reizen in december 2013 beiden naar Syrië. In het verhaal komen meerdere persoonlijke verhalen van andere Moslima’s aan bod. Dat maakt het verhaal makkelijk te lezen en geeft meer inzicht in de persoonlijke overwegingen van de meisjes om af te reizen.

Het is goed dat ze ook een andere kant van het verhaal laten zien.  Imane lukte het niet om af te reizen en blikte in januari 2014 terug op haar plannen. Ze is blij dat ze nog in Nederland is.

Het verhaal geef inzicht hoe de Moslima’s naar Irak of Syrië gelokt worden met de belofte om te trouwen en een goede moslim te zijn. De Whatsapp gesprekken die verweven zijn in het verhaal geven heel goed weer hoe sommige van deze vrouwen gemanipuleerd worden.

In plaats van de instanties aan het woord te laten over het afreizen van Moslima’s is het verfrissend om eens de vrouwen zelf te laten spreken. Dat maakt dit verhaal persoonlijk en zorgt voor spanning want uiteindelijk wil je weten of het ze gelukt is.

Foto cc: Wikimedia/Macco465

Reageer op dit artikel