‘I’m a Brabander in Roodeschool’

Lege landschappen, dwangmatige stiltes en een ongemakkelijk gevoel.

Als vijftienjarige ging ik op Tienertoer. Mijn vriendjes wilden graag naar de grote steden, maar ik had interesse voor een spoorlijn in het noorden, het traject van Groningen naar Roodeschool om precies te zijn. Roodeschool is het noordelijkste treinstation van Nederland. Na vijf jaar romantiseren, besloot ik mijn fantasieën over deze spoorlijn naar Roodeschool te vergelijken met de werkelijkheid. Het idee stond, maar de uitvoering bleek een logistieke nachtmerrie te zijn…

Station Groningen is voor mij een speciale locatie. Tijdens Eurosonic Noorderslag 2017 ben ik deze plek meerdere keren bezopen gepasseerd, vaak om zeven uur in de ochtend. Het was confronterend om de plekken te zien waar ik een sanitaire stop had gemaakt of andere heidense activiteiten had beoefend. Daarnaast viel me op dat Groningen echt een prachtige stad is. Moeder natuur had al snel door dat ik warme gevoelens kreeg van mijn nuchtere blik op Groningen. Daarom besloot ze om mij wat meer van de stad te laten zien: het stormde en daardoor was de enige boom langs het traject naar Roodeschool op het spoor gevallen. Dit resulteerde in eindeloze vertraging en een busrit door de stad, naar station Groningen Noord.

In de bus begon de paniek toe te nemen. Ik heb deze treinreis van vier uur toch niet voor niks gemaakt?! De droomreis naar het einde van de wereld mocht niet stoppen in de stad Groningen. Ik probeerde maar te genieten van de schoonheid van het centrum. Dit was lastig omdat een dikke man in een fleecevest mij aanstaarde. Ik keek terug, ‘misschien weet hij nog wat leuks over Roodeschool’, dacht ik. Mijn naïviteit werd direct bestraft: de man was dronken en totaal onverstaanbaar, ook mijn Brabantse tongval droeg niet bij aan een diepgaand gesprek. Hij heeft een volle tien minuten tegen mij gepraat en ik heb instemmend geknikt. Uiteindelijk moest de man eruit bij winkelcentrum de Paddepoel. Met een nasale ‘daaaeeeegggg’ nam het wijnvat afscheid.

Groningen Noord is een fascinerende plek. Het laat je spontaan vergeten dat Groningen een prachtige stad is. De perrons zijn kaal en grijs; een metrohalte in Oost Berlijn heeft nog meer sfeer. Vanaf dit dieptepunt in de Nederlandse architectuur zou dan toch echt mijn trein gaan vertrekken. Nadat Arriva twee keer het vertrekspoor had gewijzigd kwam, dertig minuten te laat, mijn trein eindelijk binnen. Het ronken van de dieselmotor, de vervaagde rode en witte kleuren, de matte led koplampen en natuurlijk bestond de trein uit twee wagons. Arriva kleurde mijn fantasieën perfect in.

“Het volgende station is Roodeschool, eindpunt.” Jawohl! De aankondiging waar ik al vijf uur op zat te wachten. Vol goede moed stapte ik als enige passagier uit. Ik zette voet op perron 1, dit perron is omgeven door leegte en enkele koeien. Ik moest vaart maken, door de vertraging in Groningen had ik maar twintig minuten om te genieten van het dorp. Ook ging mijn geplande afspraak met Jannes Wiersema niet door, bedankt eenzame boom langs het spoor! Jannes is een weerfanaat en hofleverancier van de weerfoto in het NOS Journaal. Ik belde Jannes en ik vroeg of hij een lijst met hotspots had in Roodeschool. “Niks, ik weet het niet, ik ben er niet nu, groetjes.” ,kreeg ik terug. Ik ging toch op zoek naar een nieuw verhaal in een verlaten dorp. Roodeschool stelde niet teleur; ik ben op enkele hardrijdende auto’s na niemand tegen gekomen. De tractor had een prominente rol in het straatbeeld en er was een Chinees restaurant aanwezig. Helaas was deze toko, met ontwerp uit de jaren zeventig, gesloten.

 

   

De eenzaamheid werd mij al snel teveel. Ik ben als stadsjongen gewend aan herrie en vermaak, Roodeschool kon me dit niet geven. Ik heb het hele dorp in tien minuten bekeken. Ik was onder de indruk van de desolate sfeer en inrichting, dit werd extra versterkt door de ijzige regen en stinkende stormwind: Roodeschool is namelijk gehuld in een chemisch luchtje, waarschijnlijk geproduceerd door de Eemshaven drie kilometer verderop. Geïnteresseerden kunnen via een knooppuntennetwerk naar de Eemshaven fietsen, er ligt een gloednieuw fietspad.                                              

Terug naar perron 1. Ik nam nog snel een foto van Sfeer en Meer, ooit een prullenzaak voor huisvrouwen, nu een stoffige plek vol met pallets. Ik passeerde de parkeerplaats voor de tweede keer in twintig minuten en de auto met een vrouw erin, stond er nog steeds. Ze rookte een peuk en staarde naar de leegte achter mij. Op het perron stuitte ik op een man met een grote afstandsbediening, hij trok aan een hendel en vanachter een hek kwam een rode locomotief tevoorschijn. De beste man was vanaf het perron aan het rangeren met enkele gaswagons van De NAM. Ik zei hallo, maar een antwoord bleef uit.

De ongemakkelijkheid bleef hangen op de terugweg. Pas in de vertrouwde dubbeldekker van de NS begon ik een beetje te ontdooien. Je hoort vaak dat Nederland vol is. Mocht je toch zoekende zijn naar leegte, dan is de spoorlijn naar Roodeschool je beste vriend. Daarnaast wil het harde landschap en haar inwoners je doen geloven dat je niet meer in Nederland bent: de robotstem in de trein spreekt ABN en de auto’s hebben gele nummerplaten, maar daar blijft het bij. Hoewel, ondanks de isolatie waren de kinderen in de trein wel vatbaar voor trends. Ik verstond geen hol van het gesproken Grunsss, maar kreten als ‘doe rustig kill’ en ‘is gewoon Boef man, beng beng!’ ,begreep ik wel degelijk. Ook in Roodeschool is de in Tilburg woonachtige Boef aanwezig.

Reageer op dit artikel