‘Je zal later wel heel goed je kind kunnen opvoeden’

Jan Vries (64), werkbegeleider bij STIP Nijmegen maar inmiddels al meer dan een jaar in de ziektewet. Hij is getrouwd met Simone en heeft twee volwassen kinderen: Nick (27) en Sanne (26) en een hond Snow. De laatste tien jaar heeft hij veel verdriet in het leven gekend, maar hij leeft door. Nu zijn pensioen nadert kijkt hij vooral uit naar de vrijheid die hij dan krijgt in het leven.

“Toen ik vijftig werd, ontdekten ze dat ik kanker had. Hoewel ik daarvan genezen ben, waren de daaropvolgende jaren heftig. Ik verloor aan deze ziekte twee broers. Mijn beide ouders en jongste zus hebben ook kanker gehad. Vorig jaar heeft een van mijn broers, voor ons onverwachts, zelfmoord gepleegd. Met een van mijn broers die overleden is, heb ik in de laatste periode van zijn leven, moeilijk contact kunnen houden. Ik heb dit nog altijd niet kunnen afsluiten. Maar een van de meest confronterende gebeurtenissen van de afgelopen jaren, is voor mij dat ik moest toegeven dat ik ernstig depressief ben. De belangrijke mensen in mijn omgeving hebben liefdevol en zorgzaam gereageerd. Dat is fijn om te merken maar voor mij voelt de depressie vooralsnog dat ik faal als mens. Omdat ik niet in staat ben om zo te functioneren zoals ik vind dat ik wel zou moeten functioneren. Wel ben ik nu wel op het punt gekomen dat als mensen vragen hoe ik mij voel, ik niet langer mooi weer speel.”

Opvoeding

“Ik groeide op in Horst in een gezin van acht kinderen. Als ik terugkijk naar vroeger waren er altijd wel mensen bij ons over de vloer.  Mijn ouders hadden nog geen nagel om hun kont te krabben. Én toch was het er altijd gezellig. Als ik nu terugkijk naar mijn jeugd, dan zie ik dat ik affectief verwaarloosd ben. Het hardop uitspreken, doet me nog steeds verdriet. Maar dit is iets dat bij therapie duidelijker is geworden. Ik denk dat dit bij mijn broers en zussen zou ook aanwezig moet zijn. Maar hier spreken we niet over.  Mijn vader is overleden en met mijn moeder die 93 is, kan ik dit niet meer bespreken. Ook al zou ik het aankaarten, ze zou dit niet willen begrijpen. Ik hoop dat ik mijn kinderen, Nick en Sanne, geen affectie heb onthouden.

“Het is een cliché om dit te zeggen, maar het klopt wel: ‘Als ouder heb je geen flauw benul wat er allemaal bij komt kijken op het moment dat je zelf een ouder wordt’. Je steekt veel tijd in de opvoeding en je kinderen, maar je krijgt er ook zoveel meer voor terug. Ik ben in de jaren ’90 familiewerker geweest. Dan kwam ik thuis bij probleemgezinnen. Een vader zei toen ooit tegen mij: ‘Je zal later wel heel goed je kind kunnen opvoeden’.  Zelf had ik toen nog geen kinderen maar volgens mij is er geen goede wetenschap hoe je een kind moet opvoeden. En elk kind heeft weer iets anders nodig dan andere kinderen. 

Eigen leven

Mijn kinderen konden toen ze nog thuis woonden altijd vriendjes meenemen.  Dit is een deel van hun leven, niet alleen op school maar ook voor erbuiten. Voor mijn vrouw en mij is dit altijd een klein iets geweest. Voor sommige vriendjes was het kleine gesprek dat ze met ons konden hebben of die warme maaltijd een groot iets, wij zagen dat zelf niet altijd zo. We hebben heus wel gezien dat voor sommigen het wel een groot en belangrijk iets was dat ze bij ons aan konden schuiven.”

“Wat Simone en ik altijd hebben geprobeerd, is om onze kinderen zichzelf te kunnen laten ontwikkelen, hun eigen leven te laten leiden met ons als vangnet. Mijn zoon is licht- en geluidstechnicus bij een poppodium in Arnhem en werkt ook nog als lichttechnicus voor theaterproducties, mijn dochter heeft de kunstacademie gedaan en is veel bezig met theater. Ze is nu al jaren ‘poppendokter’ bij musical ‘The Lion King’. Ze zullen met dit werk niet rijk worden maar belangrijker nog: ze vinden het allebei harstikke leuk werk, ze volgen hun hart.”

Relatie

“Simone is de liefde van mijn leven, we zijn nu 45 jaar en drie maanden samen. Een relatie is en blijft werken. Er zijn periodes geweest dat het minder goed ging tussen ons en dan moet je jezelf de vraag stellen: ‘Laat ik mij in met de verleidingen die op het pad liggen, of ga ik vechten om verder te gaan met mijn partner’. Simone en ik heb altijd voor het laatste gekozen. Ik heb ook ontzettend veel bewondering hoe sterk en liefdevol ze is. Soms zegt ze weleens: ‘Ik ben bij je omdat jij het waard bent om bij te zijn’, en dat vind ik dan lastig om te geloven.

“Mijn kinderen zijn volwassen en uitgevlogen en mijn pensioen nadert. Ik kijk hier naar uit. Door mijn depressie en trauma’s uit mijn verleden ervaar ik momenteel veel druk, waar ik onvoldoende aan kan beantwoorden. Ik heb nu altijd het gevoel dat ik dingen moet. Snow hebben we genomen omdat vooral ik een ‘empty-nest-syndrome’ voelde, Nick was net het huis uit. Wandelen met de hond was een plezier en nu voelt dat niet meer zo. Als ik dadelijk met pensioen ben, hoop ik dat alles meer als een vrijheid voel. Dan mag ik koken, dan mag ik uitslapen, dan mag ik een wandeling maken met onze hond. En naar die vrijheid kijk ik enorm uit. Ik hoop dat er dan een last van mijn schouder valt.”

Reageer op dit artikel