Kampen blijft in het hart van de reiziger

Credits: Astrid Westvang

Een heldere weerspiegeling van de zon die voorzichtig doorbreekt, is zichtbaar op het water van de IJssel. Kleine kiezels springen onder je schoenen vandaan als je naar de uitgang van het kleine station in Kampen loopt. De Bommeltrein op station Kampen maakt zich alweer klaar voor de terugreis van tien minuten naar Zwolle. Wat heeft de stad de reizigers te bieden?

brug-kampen
Brug die het station met de stad verbindt.

Voor je doemt een reusachtige brug op. De enige toegang tot de stad. Een meer dan 200 meter lange wandeling, waarbij het schoeisel over het beton dendert. De brug is gebouwd in 1448. De eerste versie was van hout. Het bouwwerk was in eerste instantie gemaakt om tol te heffen aan voorbijvarende boten, maar tegenwoordig dient het alleen als verbinding tot de stad. Meerdere malen is een groot deel van de constructie meegevoerd richting de Zuiderzee, vanwege het verschuivende ijs in de winter. Het kostte een hoop tijd en geld om de brug steeds opnieuw te maken. Toch is het de trots van Kampen: een reusachtige betonnen constructie met vier grote katrollen van goud.

Reusachtig
Aan de overkant doemt een plein op. De ene zijstraat is de winkelstraat, een andere richting het Stedelijk Museum. De weg vervolgt zich naar de oude haven, waar inwoonster Greetje Cluysenaar wacht. Een goed uitziende vrouw van 70 jaar die trots is op haar stad. En trots is iets wat iedere Kampenaar is. “We hebben een rijke geschiedenis en waren een van de grootste Hanze steden in Nederland. En ook nu proberen we nog altijd bij de grootsten te horen.” Een van de bewijzen hiervan is de grote hoeveelheid schepen in de haven. “Het zijn grote schepen, waarmee de scheepvaart in ere wordt gehouden.” Grote schepen? Ze zijn reusachtig. Enorme masten en dekken onthouden je het zicht op het water. Het enige wat te zien is,
zijn toeristen en de oude vrouw.

kogge
De Kamper Kogge.

Om in de sferen van schepen te blijven, vervolgt de weg zich naar de Koggewerf. Hier ligt sinds 1998 een replica van de Kamper Kogge. Het is het enige Kogge schip dat in Nederland gereconstrueerd is. “Dit knusse schip zonk in de veertiende eeuw. Ze hebben het opgegraven uit het IJsselmeer, en volledig nagebouwd. Een prachtig kunstwerk”, zegt Cluysenaar terwijl ze naar het schip staart. Knus? Het lijkt enorm. Toch is het dek maar drie en een halve meter lang. “De houten constructie zorgde ervoor dat het kleine bootje twaalf man mee kon nemen. De grote zeilen, die met dit weer natuurlijk niet gehesen zijn, zorgden ervoor dat er een grote vracht van en naar Kampen kwam.” Het gepassioneerde verhaal maakt indruk. Toch lijken toeristen er op een andere manier naar te kijken. Niet de geschiedenis is interessant, maar hoe het schip eruit ziet. Overal zie je mensen wijzen, praten bootliefhebbers over de oude, maar o zo degelijke constructie en maakt men foto’s. Dit terwijl Greetje Cluysenaar de heldenverhalen vertelt.

park-kampen
Park met op de achtergrond de kerk.

Trots
Na alle scheepsverhalen staat een ander gebouw uit het buitengebied op het programma. De reis vervolgt zich naar een kerk die vroeger buiten de stadsmuur stond. De Onze-Lieve-Vrouwekerk, oftewel de Buitenkerk, om precies te zijn. Een groot, massief gebouw met een rijke geschiedenis. “De toren was eerst spits, maar de veen- en kleigrond zorgden ervoor dat er steeds verzakkingen waren. Jammer genoeg is er nooit veel moeite gedaan om alles te herstellen. Vandaar dat het nu zo stomp is”, verzucht Cluysenaar. Toch is de kerk de moeite waard om naar te kijken. De natuurstenen punt heeft plaats gemaakt voor een tentdak. De rest van de kerk bestaat uit drie hallen. “Eén van de weinigen in zijn soort”, voegt Cluysenaar trots toe. Het is duidelijk dat Kampenaren echt trots zijn op hun stad en er geen moeite mee hebben om dit te laten blijken.

Cluysenaar vertelt met passie over haar stad. Naar haar mening terecht. Kampen heeft veel te bieden aan zowel inwoners als toeristen. Met ruim 500 monumenten, gebouwen en andere bezienswaardigheden is de stad ideaal om je dag te vullen. De trots ligt echter meer in de geschiedenis dan in de authentieke architectuur. In de trein onderweg naar Breda komen de beelden als een soort dagdroom nog een keer voorbij. En hoewel de geschiedenis in boeken geschreven blijft worden, zullen de indrukken nooit verdwijnen uit de harten van de reiziger.

Reageer op dit artikel