Kan voedsel kanker genezen? Goede vraag…

Kan voedsel kanker genezen?

Op de voorkant van Sir Edmund (weekendbijlage van de Volkskrant) staat de vraag: kan eten ons genezen of niet? Het is een actueel onderwerp en door de vraag ben je als lezer gelijk benieuwd. Een concreet antwoord krijg je uiteindelijk niet, maar dat betekent niet dat het artikel het lezen niet waard is.

De vraag waarmee we het artikel ingaan is goed bedacht: het is relevant en de laatste tijd vragen steeds meer mensen het zich af. De opkomst van superfoods, veganisten en allerlei voedselgoeroes heeft de maatschappij aan het denken gezet over eten. Wat de wetenschappers zeggen, is dan zeker van maatschappelijk belang.

Als rode draad heeft het artikel het verhaal van Jaap. Een jongen van acht jaar oud met de ziekte Cystic Fibrosis, de zogenaamde taaislijmziekte. Zijn situatie was ernstig en zijn levensverwachting kort, maar sinds hij een soort supermoes is gaan eten, gaat het beter met hem. Zijn ziekte is nu gematigd en zijn levensverwachting weer normaal. Aan de hand van zijn verhaal gaan we kijken: kan eten ons genezen?

Het verhaal van de jongen maakt het artikel goed te volgen, maar ook persoonlijk. Jaap is ten slotte écht. Tijdens het artikel komen er meerdere wetenschappers, artsen en voedingsdeskundigen voorbij. Iedereen zegt iets anders, iedereen geeft voorbeelden. Misschien kunnen acaibessen kanker genezen, hoewel daar geen concreet bewijs van is. En een glutenvrij dieet voor mensen met een glutenallergie is geen genezing, slechts een oplossing voor een probleem dat door eten is ontstaan. Er komt dus geen concreet antwoord, maar het artikel biedt heel erg veel inzicht rondom eten.

Leve het onderwijs a la carte

Het artikel van The Washington Post over online studeren is een bijzondere longread. Waarom? Omdat er helemaal geen citaten in staan. En toch blijft het artikel drie bladzijdes lang interessant. Het artikel is geschreven door deskundige Kevin Carey. Hij is analist, directeur van het onderwijsbeleid van New America Foundation, geeft les in onderwijsbeleid aan de Johns Hopkins universiteit en schrijft regelmatig artikelen voor The Washington Post. Carey beweert dat elke student met een internetaansluiting in de toekomst zijn eigen curriculum zal samenstellen uit gratis online cursussen.

Hij heeft duidelijk veel kennis over het onderwerp. In het artikel vertelt Carey over online cursussen die heel specifiek op individuele studenten worden aangepast. Er wordt beter gekeken naar de sterke en zwakke punten en daar wordt het lesprogramma op aangepast, waardoor een student volgens Carey minder snel af zou haken.

Carey gaat ook nog in op het effect van het onderwijssysteem. Als iedereen een studie volgt vanachter zijn computer, zijn er geen torenhoge universiteiten meer nodig en geen honderden hoogleraren. Ook legt hij hierbij uit hoe onderwijsorganisaties er dan uit zouden moeten gaan zien en wie die organisaties moeten inrichten. Hieraan merk je dat de schrijver bij alles heeft stilgestaan rondom dit onderwerp.

Het artikel is wellicht minder objectief omdat het over de waarnemingen van één deskundige gaat. Er worden geen andere mensen aan het word gelaten, maar  de situatie is duidelijk omschreven en van alle kanten belicht. Daarnaast blijft er ruimte voor de lezer om zelf na te denken. De lezer weet dat het door één iemand geschreven is en daarom stoort het bij dit artikel niet dat er verder niemand anders aan het woord is.

Reageer op dit artikel