Leven en liefde van tante Hanneke

Hanneke Giesselback-Kieskamp.

Ze werd geboren in Nederland en verhuisde als kleuter naar Aruba. Eenmaal terug van het eiland bracht ze een jaar door in een boshuisje. Na haar veelbewogen jeugd zocht Hanneke vastigheid. Die vond ze in de persoon van haar man.

Door Ismay Kieskamp 

Hanneke was 3,5 toen ze met haar vader en moeder op de boot naar Aruba stapte. Haar vader had daar werk gevonden als bouwkundige en kon een contract krijgen voor 5 jaar. Het eiland was de ideale omgeving voor kinderen om op te groeien, vindt ze: “Er moest hard gewerkt worden, maar tegelijk was er zo veel vrijheid. Er heerste een heerlijk klimaat. We leefden buiten. Iedere zondag gingen we met andere Nederlandse gezinnetjes naar het strand.” Later zal ze een fotoboek uit die tijd erbij pakken. Zij en twee andere meisjes zitten in een palmboom op het strand, breed lachend in de tropische zon.

“Wat dat met je doet, is dat je makkelijk contact maakt. Maar ik had dus geen echte hartsvriendinnen. We bleven nooit ergens lang. Toch heb ik dat eigenlijk nooit gemist, omdat ik een heel goed contact had met mijn moeder.” Op de vraag wat zij dan zoal samen deden, klinkt een harde lach. “Heel veel ruziemaken!”Hoe anders was dat toen het gezin, uitgebreid met broertjes Pim en Marc, vijf jaar later terug naar Nederland kwam. Het was de winter van ‘63, de Elfstedentocht werd geschaatst. Het gezin woonde in Ede, in een vakantiewoning in het bos. Het leverde haar jongste broertje de liefdevolle bijnaam ‘de boskabouter’ op. Na een jaar vertrok het gezin naar Arnhem. Hanneke ging naar de derde basisschool in haar leven.

Hoewel de jonge Hanneke thuis de boel behoorlijk op stelten kon zetten, was ze naar buiten toe een rustig en lief kind. Leraren droegen haar op handen. Confrontaties ging ze het liefst uit de weg. Dat veranderde pas toen ze de opleiding fysiotherapie begon. “Daar moet je wel contact hebben. Je stelt je open voor cliënten. Dat heeft heel erg gevormd hoe ik me naar buiten toe gedraag. Toen ik vijf jaar na mijn eindexamen terug op school kwam tijdens een reünie, zeiden klasgenoten: “Jeetje, wat ben jij druk geworden! Wat durf je veel te vertellen en te doen!”

De liefde

Bijna haar hele middelbare schooltijd zat ze op school in Arnhem, op de Lorens HBS. Maar het gezin verhuisde opnieuw. Haar examenjaar bracht ze door in Breda. Op die school, het Rijks HBS, heeft ze haar eerste liefde leren kennen, Wally. De man die tijdens het interview beneden op de bank zit.

Voor hem had Hanneke wel vriendjes gehad, “maar dat was om te zoenen en naar feestjes te gaan, niet langdurig. Soms…”, ze giechelt en tempert haar stem tot een fluistertoon, “had ik wel twee of drie vriendjes tegelijk. Het lukte zo slecht om het uit te maken. Dat vond ik zielig. Dus dan had ik intussen alweer een nieuw vriendje, en moest ik het nog uitmaken met de vorige.”

Twee knullen die regelmatig bij haar ouderlijk huis langs bleven komen, heetten alle twee John. “De ene noemden we John Moorsoep, die kwam op maandagen de ossenstaartsoep van mijn moeder opmaken. En de andere John kwam koekjes bakken op vrijdag, ook met mam.” Zelf zorgde ze dat ze op die dagen niet thuis was.

Haar man 

Maar toen kwam dus Wally in beeld, op haar 16e. Hij was anders dan alle andere jongens. “Hij was al wat ouder, doordat hij was blijven zitten, en heel aantrekkelijk. Hij had in die tijd vaak een jasje aan en een licht, gebroken wit coltruitje. En dan zo’n stoere spijkerbroek, met een leren riem.” Ze denkt even na. Glimlacht. “En hij kwam vaak met de auto naar school. De auto van zijn moeder. Dat viel wel op natuurlijk.”

Als de twee er bij toeval achter komen dat ze op dezelfde dag jarig zijn, krijgt ook Wally oog voor het blonde meisje in zijn klas. Op het eerste schoolfeestje van dat jaar, op 27 september, krijgen ze verkering. “Toen hebben we voor de eerste keer gezoend.” Met een ondeugende ondertoon: “In de auto van zijn moeder.”

Daarna heeft ze geen andere vriendjes meer gehad. Nog voordat Hanneke klaar was met haar opleiding, ze was 19  jaar oud, trouwde het stel.

“Wally werd opgeroepen voor militaire dienst. Maar hij had net een koopcontract voor een huis getekend. De enige mogelijkheid om de hypotheek te kunnen betalen en zijn huis te kunnen houden, was als hij kostwinnersvergoeding kreeg in zijn diensttijd. En daarvoor moest je getrouwd zijn.”

 

Hanneke en Wally trouwen.

Romanticus 

Toch was het al lang daarvoor duidelijk dat Hanneke en Wally bij elkaar zouden blijven. Ze waren stikverliefd. Zo verliefd zelfs, dat het Wally zijn opleiding kostte.

Tijdens een van zijn oefenvluchten, hij zat op de Rijks Luchtvaart School in Ede, vloog hij naar Breda, waar Hanneke woonde. Hij stuurde zijn vliegtuig laag over de woonhuizen, om precies boven haar tuin iets uit de cockpit te gooien. Een militair zag het voorval en meldde dat bij het gezag in Den Haag. Zij speelden het door aan Wally’s school, die niks anders kon dan de jongen van school af sturen. Wat het was, wat de jonge Wally uit het raam gooide? Een liefdesbriefje, en een piepklein pakketje.

Wally als piloot.

Het voorval typeert de jonge Wally. Hij was iemand die niet veel zei, maar wel uit kon barsten in grote daden. De twee schreven elkaar pakketten aan liefdesbrieven, maar praten ging niet altijd gemakkelijk. Hanneke twijfelt even, ze lijkt af te wegen of ze het volgende wel zal vertellen. “Het leven was niet alleen maar pais en vree. Wally en ik zijn twee jaar uit elkaar geweest. Hij heeft een vriendin gehad.”

Uit elkaar 

Toen dat gebeurde, hadden zij en Wally inmiddels een tienjarige zoon, Yvo. Ze woonden samen in Oosterhout, terwijl Wally werkte in Rotterdam. “Ik dacht: we hebben samen een kind, ik wil ervoor blijven knokken.” De vertwijfeling van toen klinkt door in haar stem. “Ik had zo het idee: als ik maar zorg dat Wally hier in Oosterhout blijft wonen, dan heb ik meer kans om hem terug te winnen dan wanneer hij in Rotterdam gaat wonen. Daarom trok ik uit ons gezamenlijke huis en ging een eindje verderop wonen. Ik hoopte dat die aanwezigheid, en het feit dat we Yvo hadden, voldoende zou zijn om weer bij elkaar te komen.”

“Door de manier waarop hij praatte over zijn vriendin en door de uitlatingen die hij deed, dacht ik: ‘dit is verliefdheid, dit is geen houden van.’” Dan, opeens standvastig: “Ik hoefde helemaal geen ander. Kijk, Wally heeft ook zijn nukken, maar hij heeft daarnaast zo ontzettend veel goede kanten.”

Na een jaar gingen de twee alweer meer dingen samen doen. Het was inmiddels uit met de vriendin. Toch hadden ze nog een hoop te bespreken voor ze weer samen in hun oude huis trokken. “We probeerden meer te praten over dingen die ons dwarszaten. Ik denk dat we allebei wijzer zijn geworden door die ervaring. Je voelt nog beter wat je aan elkaar hebt.”

Standvastigheid 

Hun hervonden evenwicht uitte zich in veel gezamenlijke hobby’s. Ze genoten door vakanties te boeken, uit eten te gaan en te wandelen. Toen Yvo volwassen was en niet meer mee op vakanties ging, verruilden Hanneke en Wally de campings in Frankrijk voor hun nieuwe hobby: duiken. Om de mooiste koraalriffen te zien trokken ze naar verre oorden. Egypte, Indonesië, de Filippijnen. Toen het duiken lastig werd door Hanneke’s gezondheid, zochten ze de golfbaan op in plaats van het zeewater.

Op de vraag of ze iets anders had willen doen in haar leven, reageert ze verrast. “Ik had niks anders willen doen. Ik voelde dat het sterkst toen ik koos voor Wally: door te kiezen geef je je leven een wending die heel belangrijk is. Als ik hem niet had gehad, had ik misschien een meer alternatief leven geleid. Maar als je kiest, dan moet je de gevolgen ook aanvaarden. Je hebt op ieder kruispunt in je leven zelf een keuze, en de keuze die je maakt bepaalt de weg die je bewandelt.”

Die standvastigheid uit zich in de loop van haar hele leven. De vrouw, die als meisje van hot naar her reisde, woont nu al 45 jaar in Oosterhout. Ze werkt al 40 jaar in dezelfde fysiotherapiepraktijk. Ze woont nog steeds in het eerste huis dat ze met haar kersverse echtgenoot kocht. Hij is nog steeds de enige man in haar leven.

Toch blijft na afloop van het interview één vraag branden. Wat zat er in het pakketje dat Wally voor Hanneke uit zijn vliegtuig gooide? We lopen naar beneden, waar hij op de bank zit, om het hem te vragen. Hij lacht. “De Rijksluchtvaartpolitie is zelfs nog bij mijn ouders op bezoek geweest voor verhoor. Ik ontkende het natuurlijk glashard. Maar ik had wel degelijk iets naar beneden gegooid. Een liefdesbrief en een rolletje drop.”

 

Reageer op dit artikel