MIJN TANTE MANNY: MEER DAN EEN KLETSKOUS MET EEN BOLUS

Als ik denk aan mijn oudtante proef ik een smeuïge bolus met een dikke laag roomboter erop. Terwijl ik verheugd een hap neem in zo’n Zeeuwse lekkernij kijk ik in de ogen van de vrouw die tegenover mij zit. Manny Riemens. De kletskous met de bolussen. Voor het eerst vraag ik: wie bent u eigenlijk?

Ook al hebben we elkaar jaren niet gezien, het is nooit ongemakkelijk met tante Manny. Dat kleine, grijze vrouwtje kletst je de oren van je kop af. Terwijl we over de boulevard van Vlissingen lopen vertelt ze in Zeeuws accent de ene anekdote na de andere. Eerst over haar buurvrouw die een steekje los heeft, en daarna over het strand waar we op uitkijken. Ze wijst naar het rustige water. “Hier heb ik leren zwemmen,” zegt ze. “En bij dit bankje heb ik ome Chris ontmoet.” Aan deze boulevard is ze opgegroeid. Haar ouderlijk huis staat een paar meter verderop. Tegenwoordig komt ze er niet meer zo vaak. Het wordt zwaar om lang te lopen.

Liefde op de boulevard
Mijn 79-jarige oudtante is het jongste zusje van mijn oma. Ze is getrouwd geweest met
Chris Riemens (beter bekend als ‘ome Chris’). Zij vond hem niet meteen leuk, dat duurde even. Manny: “Maar uiteindelijk heb een ontzettend goede man aan hem gehad. Hij deed alles voor me en we hielden erg veel van elkaar. Ik was soms kattig. Maar hij totaal niet.” Ze lacht: “Nu ik oud ben heb ik daar geen zin meer in, kattig zijn. Veel te vermoeiend. Laat maar gaan, denk ik dan.”

Grote mond
In totaal komt mijn tante uit een gezin van vier kinderen. Ze heeft nog fijne herinneringen aan haar twee zussen en broer. Ook al kreeg ze van haar moeder regelmatig een paar tikken met de mattenklopper, ze gebruikte haar grote mond altijd om het op te nemen voor haar zussen.

“Mijn zus Dinie was te lief voor deze wereld. Het is zo zonde dat ze met zo’n dominante man getrouwd is. Dinie kreeg een keer geld mee van die vent om nieuwe jurken te kopen. Toen ze thuis kwam vond hij ze niet mooi genoeg en werd hij boos. Ze mocht van hem nooit meer iets uitzoeken. Ik vond dat belachelijk. Hij hoeft het toch niet te dragen! Ik heb het wel eens tegen hem gezegd hoor: ‘Als ik met jou getrouwd was, zou ik al tien keer gescheiden zijn’.”

Niet zeuren, gewoon doorgaan
Helaas stierven al haar broers en zussen op jonge leeftijd. Als enig overgebleven kind voelde ze zich verantwoordelijk voor haar moeder. Ze besloot om samen met Chris in het appartement boven haar ouders te wonen, zodat ze voor hun kon zorgen. Dit omschrijft Manny achteraf als de slechtste beslissing van haar leven. “Ik had hierdoor geen enkel moment rust van alle drama. Ik heb nooit zelf de tijd genomen om het verdriet van mijn overleden zussen en broer te verwerken. En ondertussen droeg ik ook nog de zorg van mijn eigen twee kinderen. Zo ging het in ons gezin: niet zeuren, gewoon doorgaan. We waren harde werkers, wij zeurden niet. Natuurlijk hielp ik mijn ouders graag, maar ik cijferde mezelf weg. Snap je?”

Toen haar vader haar moeder op tachtigjarige leeftijd opeens verliet, verhuisde tante Manny’s moeder terug naar haar geboortedorp. Daar ging ze wonen in een verpleeghuis. Het was voor Manny moeilijk om toe te geven, maar stiekem was ze opgelucht dat ze nu tijd voor haarzelf en haar kinderen had. Het gezin vertrok naar een ander huis in Vlissingen. Eindelijk had ze rust.

Het overlijden van Chris
Dat veranderde toen Chris overleed. Het is een gevoelig onderwerp om aan te snijden. Even denk ik dat tante Manny moet huilen. Maar er verschijnen geen tranen, ze praat gewoon door. Het begon bij een fietstocht. Hij kon niet meer verder, kreeg geen adem meer. Tante Manny belde in paniek aan bij huizen in de buurt. Een vrouw deed open. Samen hielpen ze hem op een stoel. De vrouw belde 112. Het was een longembolie. Daarna ging het snel. “Op het einde was hij zo ziek, mijn kind. Zo ziek. Toen dacht ik: het is misschien beter als hij er niet meer is. Maar verder kwam ik niet. Ik kon het mezelf niet voorstellen hoe het zou zijn als hij echt weg was. Toen het eenmaal zover was wist ik niet wat ik met mezelf aan moest.”

Helemaal kwijt
En toen kwam de klap. “Als ze mij niet hebben laten opnemen, dan was ik een dorpsgek geworden. Ik weet het zeker. In mijn diepste dal liep ik hele dagen verward op straat. Ik kon niks meer.” Toen ome Chris overleed barstte de bom. Het verdriet van haar overleden zussen en broer en de zorgen die ze heeft gedragen kwam er uit. Ze werd zwaar depressief. Manny: “Ik douchte me niet meer, ik at niet meer. Van mijn kinderen moest ik af en toe proberen te koken. Dan stond ik voor het aanrecht en wist ik gewoon niet meer hoe het moest. Opeens was ik het gewoon helemaal kwijt. Dat duurde vier jaar. Ik heb ondertussen in het ziekenhuis gelegen en bij mijn zoon gewoond. Mijn beste vriendin kwam op een gegeven moment elke dag langs om mij onder de douche te zetten. Ik kon het niet alleen, ik durfde het niet.” Vier jaar lang kreeg tante Manny therapie. Langzaam ging het steeds beter.

Meer dan een bolus
En nu zit ze hier voor me. Zoals ik haar ken. Die vrolijke, bijdehante tante Manny. Ze kletst altijd over alle ditjes en datjes. Haar kleinkinderen, tripjes naar de bioscoop met haar vriendinnen. De buurvrouw met een steekje los, de boulevard van Vlissingen. En nu klets ik voor het eerst met haar over wie ze echt is. Ze wilde het graag vertellen. Het is maar net dat niemand er naar vroeg. En wat blijkt? Mijn tante is meer dan een kletskous met een bolus.

Reageer op dit artikel