OMA AUTO GEEFT NOG STEEDS PLANKGAS

Oma’s houden zich graag bezig met de kleinkinderen vertroetelen, maar wat als je zelf geen oma hebt? Voor mij was er altijd oma auto. Ze is de grootmoeder van een goede vriend van mij, maar in de basisschooljaren voelde oma auto ook een beetje als mijn oma, een oma die ik nooit heb gekend.

Oma auto heet oma auto omdat ze een auto heeft; een blauwe Fiat Panda om precies te zijn. De andere oma van mijn goede vriend heet oma fiets, je mag zelf invullen waarom.

Oma auto is haar bijnaam, maar sinds dit interview volstaat Miny van Schijndel ook. Miny is 78 jaar jong en woont in een flatje, vlakbij het Willem II Stadion in Tilburg. Sinds haar 47 is ze weduwe, haar man verloor ze aan kanker. Ondanks deze treurige gebeurtenis leeft Miny voluit: vrijwilligerswerk, vakanties en helpen bij de familie. “Ik schenk koffie bij De Zonnebloem, vaker zijn de bejaarden die ik bedien jonger dan ik.” ,aldus een breed grijnzende Miny.

Een pilletje

Ondanks de aanzienlijke leeftijd heeft Miny praktisch nergens last van: “ik neem alleen een pilletje voor de hoge bloeddruk. Voor de rest ben ik niet bezig met oud zijn; vaak vergeet ik mijn leeftijd en dingen als behangen en reizen, doe ik met veel plezier.”

Oma auto rijdt nog steeds in dezelfde Fiat Panda als waarin ze mijn vriend en mij oppikte van de basisschool. In dit pittige wagentje stuift ze met gemak met 130 over de A58 en ze heeft geen angst voor grote steden: “hoewel, ik rij overal zonder problemen, zolang er maar geen trams zijn.”

Miny rijdt als de beste, dit komt omdat de Fiat een belangrijke rol in haar leven heeft gespeeld, zeker na het overlijden van haar man: “toen ik weduwe was, wilde ik niet stilzitten. Dankzij mijn auto bleef ik letterlijk in beweging en heb ik veel mooie dingen kunnen doen. Ik ben met een vriendinnengroep op meerdere vakanties geweest, ik reed eigenlijk altijd. De vrijheid die de auto mij gunde, was een steunpilaar in woelige tijden.”

Tegenwoordig is Miny zo gewend aan de vrijheid van de auto en het alleenstaand zijn, dat ze niet anders meer wil. Beschrijf Miny als de ultieme feminist: “ik hoef nu echt geen man meer, dan moet ik mijn vrijheid inperken en  mijn schema’s aanpassen. Ik kan al jarenlang gaan en staan waar ik wil joh! Ik kan en wil mijn leven niet anders inrichten, het is prima zo.”

Je moet je niet aanstellen

Wat is het geheim van Miny? “Niet zeuren en gewoon aanpoten. Als je niet achter de geraniums vandaan komt, zal niemand je ook helpen of steunen. Ga fietsen, reizen of vrijwilligerswerk doen als ouder persoon. Zo blijf je fit en wordt je niet eenzaam. Toen ik weduwe werd, ging ik ook niet bij de pakken neerzitten. Ik wilde echt wat maken van het leven en dat heeft zich terugbetaald.”

Sinds een tijdje heeft Miny de reislust te pakken, ze heeft heel Europa al gehad: “ik denk dat reizen zeker bijdraagt aan een gelukkige oude dag. Je bent bezig en je doet dingen die je ook zou doen als je jonger bent. Laatst beklom ik op Zakynthos nog een bergpad wat alleen voor professionals was, ik deed het gewoon op mijn losse schoentjes.”

“Ik wil graag reizen, maar niet langer dan vijf dagen. Na een midweek begin ik de familie toch wel te missen.”

 Perfectie?

Ook Miny heeft, ondanks haar swingende oude dag, minder groovende tijden meegemaakt: “mijn zoon John had vanaf zijn geboorte een oogaandoening, ik en mijn man wisten dus dat hij blind zou worden. De verwachting was dat zijn zicht binnen enkele jaren drastisch zou verminderen, maar uiteindelijk is hij vijftig en heeft hij nog acht procent zicht. Dit is bar weinig en John moet dan ook vaak rekenen op mijn hulp, denk aan typen en wandelen. Dit is een rare situatie want ik zou als moeder onderhand moeten kunnen leunen op mijn zoon, maar het is in de familie van Schijndel andersom. Ik kan je wel vertellen. De hele situatie rondom John heeft ervoor gezorgd dat mijn haarkleur in een halfjaar van donkerbruin naar vijftig tinten grijs ging. ”

Het gesprek komt nog even terug op de overleden man van Miny: “het was natuurlijk vreselijk om rond je vijftigste je man te verliezen aan kanker. Wat ik misschien nog wel zwaarder vond, was toen de man van mijn dochter Dieke overleed. Dit gebeurde ook toen haar man ongeveer vijftig was. Het was zwaar om te zien dat de geschiedenis zich zo wreed herhaalde, misschien was deze gebeurtenis nog wel zwaarder voor mij, dan het overlijden van mijn eigenste echtgenoot.”

Kop op!

Het gesprek loopt na twee uur op zijn einde. Als er iets te leren valt van Miny is het wel dat je niet bij de pakken neer moet gaan zitten, ook al ben je zeventig plus. Rouwen moet natuurlijk gebeuren, maar pak je leven weer snel op. De nuchtere doch dappere blik waarmee Miny naar Tilburg en de wereld kijkt is wonderbaarlijk, Miny is eigenlijk een modelbejaarde. Laten we hopen dat ze nog lang kopjes koffie schenkt bij De Zonnebloem, natuurlijk aan bejaarden die beduidend jonger zijn dan zij.

“Heb je nou al een snoepje gepakt jongen. Moet je wel doen hé, pak er maar eentje voor op de fiets.”

Reageer op dit artikel