Recensie: Bang, boos en afgehaakt in Almere

Credits: Jpmm (Flickr)

“Ik leef niet in onzekerheid, hoor. Ik leef in de zekerheid dat ik geen vaste baan meer krijg.” De inwoners van Almere Haven zijn open en eerlijk over over hun leven in Almere in een reportage van Vrij Nederland. Een verhaal over het verleden en toekomst in een stad die hen niet lijkt te mogen.

In de eerste alinea’s blikt schrijver Max van Wezel terug op de eerdere reportage met de inwoners van Almere Haven. Hierin werd uitgebreid beschreven hoe bescheiden doorsneemensen leefden in de tijd dat de PvdA lijnrecht tegenover de LPF stond. Zelfs zonder de eerdere reportage te hebben gelezen, krijg Van Wezel je mee in het nieuwe verhaal. Niets is onduidelijk, omdat alles goed uitgelegd is. De link naar de oudere reportage staat er echter wel in, voor mensen die hunkeren naar het eerdere verhaal.

Het verhaal
Onder een foto, waarop familie Wensveen te zien is met meerdere honden, begint het verhaal van het hedendaagse leven.  In een aangrijpend verhaal trekt de schrijver je mee in het leed van Van Wensveen en zijn familie. Bijtincidenten van de honden, het lastigvallen van zijn vrouw door buitenlanders en de tia’s die Van Wensveen overhoudt aan alle stress. Ook een blik op de terroristische aanslagen geeft de angst van de familie goed weer.

Van het één op het andere moment schakelt het verhaal over naar een andere familie, namelijk de familie Baas. In eerste instantie verwarrend, maar door de goede opbouw van het verhaal kom je er wel makkelijk in. Ook hier weer het leed van de inwoners van Almere, de onzekerheid over geld en een baan krijgen en bovenal de angst voor de veranderingen.

Het oordeel
Hoewel de bruggetjes soms niet geheel duidelijk zijn, is het wel aangrijpend om te lezen. Max van Wezel heeft ervoor gezorgd dat je een goed beeld krijgt van de inwoners van een stad die kort na het ontstaan al erg verandert. De angst voor buitenlanders, terrorisme en geen baan meer hebben, is iets dat veel mensen in deze tijd meemaken.

De terug- en vooruitblikken van de verschillende levens maakt het interessant om te lezen. Een stuk politiek wisselt af met iets luchtigers, waardoor de lezer niet gelijk afhaakt. Van Wezel toont dat zelfs een serieus onderwerp als dit tot een luchtig, plezierig te lezen verhaal kan worden gevormd.

Bovenal is het vooral een eerlijk verhaal. Geen medelijden of andere poespas, maar gewoon puur de waarheid over hoe de inwoners het beleven. Juist dit had een valkuil kunnen zijn voor de schrijver, maar dit is niet gebeurd. De lezer kan zelf een oordeel vellen over de hoofdpersonen, zonder dat deze al voorgekauwd is.

Het volledige artikel is te lezen via deze link.

Reageer op dit artikel