Recensie: Elfie Tromps berichten uit het bejaardenhuis

Wat dit verhaal zo aangrijpend maakt is dat Elfie zich volledig heeft gestort in dit avontuur. Om te weten hoe het is, moet je het zelf ervaren. Dat is naar mijn mening een goede basis voor een goed verhaal.

De kleinste details, de subtiele wendingen van de zinnen, het klopt allemaal. Wanneer ze naar de postoel kijkt en beseft dat we de normale dingen in het leven zo vanzelfsprekend vinden, neemt ze mij helemaal mee in haar wereld op dat moment. Voor mijn gevoel zit ik naast haar, kijkend naar die postoel.

Een bibliotheek, een leeszaal, een woonkamer en een activiteitenlokaal. Het tehuis is van alle gemakken voorzien. Maar Elfie beschrijft heel goed dat je niets hebt aan die gemakken als je eenzaam bent. Want dat zijn de mensen om haar heen. Dat gevoel komt goed over wanneer ze besluit door een griepje op haar kamer te blijven en direct die eenzaamheid te voelen. “Ik voel me eenzaam, ontheemd, zo zonder mijn geliefde in een vreemde omgeving, met alleen mijn eigen pruttelende snotneus en de kerkklok die de stille uren in bed doorbreken.” Je voelt dat ze in het begin niet op haar gemak is in het tehuis. Gedurende het verhaal merk je dat ze zich openstelt aan de bewoners en de situatie. Ze leert meer mensen kennen en waardeert het contact met hen.

Persoonlijkheid
Er gebeurt weinig in het tehuis. Geen spraakmakende verhalen die je op het achtuurjournaal tegenkomt. Maar omdat Elfie je meeneemt in dat tehuis wil je alles weten over deze mensen. Door het beschrijven van bewegingen, kleding en persoonlijkheden lijkt het of je deze mensen een beetje leert kennen. Zo beschrijft ze hoe Gerrit de krant zit te lezen en aan Elfie vraagt hoe oud ze is:
“‘Ik heb ook een volwassen dochter,’ zegt hij. ‘De laatste keer dat ik haar zag was ze zeven.’
Hij vertelt me over zijn vechtscheiding. Hoe de moeder hem weghield bij zijn dochter en hij dat maar accepteerde. Om daarna de rest van zijn leven, bij iedere jonge vrouw die hij ziet, te moeten denken aan dat zevenjarige meisje.”
Dat is knap vind ik. Ze verblijft in een tehuis met vierhonderd bewoners, en het lijkt na het lezen van haar verhaal, of je ze allemaal kent.

Reflecteren
Door telkens tussen een persoonsbeschrijving en haar eigen gedachtes te switchen, blijft het spannend. Ze reflecteert haar bevindingen op haar eigen leven. Dat geeft een stukje herkenning bij de lezer. En zo misschien meer besef van wat zo’n tehuis eigenlijk betekent voor je eigen leven. Ze vraagt zich regelmatig af hoe haar laatste jaren zullen zijn.

Mooi vind ik vooral dat ze haar waardering naar de vrijwilligers uitspreekt. Deze mensen worden vaak vergeten. Dat is misschien ook logisch als je zelf niet in deze situatie hebt gezeten. Elfie heeft dat wel, en ziet nu in hoe belangrijk al deze mensen zijn.

De eenzaamheid staat centraal in het verhaal van Elfie. Maar met een tehuis vol levenservaringen, kan die eenzaamheid een klein beetje minder worden.

Reageer op dit artikel