Rust en harmonie in Haren zoals het nu is

De gemeente Haren vecht al eeuwen om zijn zelfstandigheid te behouden terwijl gemeente Groningen op de loer ligt. Over de bezwaren die Haren heeft tegen een herindeling van hun eigen gemeente samen met Groningen en Ten Boer, is de Tweede Kamer van plan een hoorzitting te houden. Het kabinet kan zelfs besluiten om Haren te verplichten tot een fusie, wat de ergste nachtmerrie is voor zijn inwoners.

Een dagtrip naar Haren zal hopelijk duidelijkheid bieden over waarom bewoners en ondernemers fel tegen versmelting met gemeente Groningen zijn. In de vroege ochtend, waarbij het donker van de nacht plaatsmaakt voor het licht van de dag, begint de reis naar het noorden. Eenmaal aangekomen in het villadorp, is de weg naar het hart van de gemeenschap niet lastig te vinden. Op nostalgisch ogende bordjes staat het centrum duidelijk aangegeven. Af en toe staan deze een beetje scheef, wat een twijfelende toerist misschien de verkeerde kant op zou sturen, maar een straat of twee extra lopen is in Haren geen straf. Misschien ligt het aan deze tijd van het jaar, waarbij de stoep een tekening van mooie kleuren is door de gevallen bladeren, maar het dorp voelt aan als zo’n rustgevend vakantiepark waar je vroeger met je ouders heenging.

Stadse allure

Ondanks dat het koud is, zijn er veel mensen in de straten van het centrum te vinden. Een van de bewoners van Haren die absoluut geen voorstander is van een mogelijke fusie met, of een overname door gemeente Groningen, is Marie Hoeksema (73). Zij woont al dertig jaar met plezier in haar dorp, dat voor haar een veilige, kleinschalige plek is waar ze haar rust vindt. “Ik weet wat ze zeggen: voor de gemeente Haren is het financieel moeilijk te bolwerken. Maar wij kunnen dit”, zegt een optimistische Hoeksema. Verdriet om alle omstandigheden straalt ze niet uit. Vastberadenheid wel. “Groningen is veel te groot. We zullen geheid worden ondergedompeld en dan hebben we vast niets meer te zeggen. Kijk nou eens”, zegt ze terwijl ze om zich heen wijst. “Deze landelijke, stadse allure is toch te mooi om verloren te gaan.”

Punt van herkenning

Al 38 jaar staat Riddering’s Oliebollenkraam op dezelfde plek in het centrum van Haren in oktober, november en december. Zes dagen per week in deze periode runt Herman Riddering de kraam. En met veel plezier. “Het was altijd prima. Nee, het is altijd prima. Elk jaar zijn de bewoners weer blij om ons te zien staan en elk jaar zien we dezelfde mensen terug”, vertelt Riddering. “Als Haren misschien ooit geen eigen gemeente meer is, weet ik niet onze vergunning gewijzigd wordt door de gemeente van Groningen. Misschien kunnen we hem behouden, maar komen er andere veranderingen. En dan weten ook wij niet of deze positief of negatief zijn.”

Jonge generatie

In alle straten straalt het dorp hetzelfde uit: rust. Mensen begroeten elkaar, iedereen is beleefd, maar niemand bemoeit zich te veel met elkaar. Joep de Jong (19) beaamt dit. “In andere steden of dorpen voelen bewoners zich vaak bedreigd als een groepje jongeren op bankjes chillt, maar niet hier. De meeste mensen kennen elkaar en mijn vrienden en ik staan gelijk aan de oude meneer die aan de overkant van de straat woont.” Het klinkt een beetje als een sprookje; zo veel mensen die in harmonie samen leven. “Natuurlijk is er overal wel eens iets, maar daar kom je als gezin uit en daar hebben je buurtbewoners niets mee te maken”, gaat De Jong verder. “Daarom willen zelfs de jongeren niet dat onze gemeente zich samenvoegt met die van Groningen. Hier hebben wij stabiliteit. Is dat nog wel zo als Groningen het voor het zeggen heeft?”

Ondanks de bedreiging waar Haren al sinds eind negentiende eeuw mee te maken heeft, toen Groningen zijn eerste poging deed om het dorp bij zich te voegen, heerst er geen angst. Volgens buurtbewoners wordt er weinig over gesproken, omdat het voor hen een onmogelijke gedachte is dat Haren niet meer zelfstandig zal zijn. De tijd zal het leren.

Reageer op dit artikel