Vissen naar verborgen schatten


Oud ijzer, maar ook kluizen, oude legerhelmen en zelfs granaten, het wordt allemaal opgevist uit de Nederlandse wateren door magneetvissers. Deze activiteit is het laatste jaar een stuk populairder geworden, maar begint steeds meer weerstand te krijgen vanwege het mogelijke gevaar dat er bij komt kijken. Is magneetvissen een bezigheid die je tijd waard is?


Berichtgeving
Magneetvissen is de afgelopen maanden steeds vaker negatief in het nieuws gekomen. Zo moesten er in september in het Brabantse Veghel zestig huizen ontruimd worden, omdat een 37-jarige magneetvisser een oude granaat zonder pin had mee genomen naar huis. Deze moest vervolgens door de Explosieve Opruimingsdienst Defensie (EOD) op een andere plek ontmanteld worden. Dit was zeker niet de enige keer dat de EOD moest uitrukken nadat een magneetvisser een explosief uit het water haalde. Het Parool schreef op 20 juli dat de EOD in 2019 al 98 keer opgetrommeld werd vanwege deze hobbyisten.

Incidenten zoals hierboven genoemd, hebben bijgedragen aan het verbod op magneetvissen in enkele Nederlandse gemeentes. In Haarlem, Groningen, Delft, Arnhem en Nijmegen is het al verboden. Toch zijn er in deze gemeentes nog geen boetes uitgedeeld. Waarom dit niet gebeurd is, is onduidelijk.

Afbeelding van een vismagneet. Bron: Magnetar Vismagneet

Magneetvissen voor iedereen
Ondanks de gevaren die magneetvissen mogelijk met zich mee brengt, blijft magneetvissen een populaire bezigheid. Magneetvisexpert en verkoper van magneetvisspullen Reinout Volkers, legt uit wat magneetvissen een interessante hobby maakt: “Je bent veel actiever bezig dan met gewoon vissen en je weet nooit wat je uit het water haalt, dus dat maakt het spannend.” Daarnaast is volgens Volkers het lage instapniveau erg aantrekkelijk: “Iedereen kan het, zolang je maar goed materiaal hebt.” Voor magneetvissen heb je niet meer nodig dan een goed stuk touw en een goede magneet. Toch moet je oppassen met wat voor magneet je haalt. Volkers: “Ik heb vaak genoeg gehoord dat mensen een goedkope magneet kochten en niks vingen, dat haalt natuurlijk de lol ervan af. Dan adviseer ik ze om een goede magneet te kopen en niet veel later hoor ik dat ze op diezelfde plek ineens het ene na het andere ding uit het water wisten te halen.”

Iedereen kan dus magneetvissen, maar Volkers waarschuwt dat je niet zomaar aan de waterkant moet zitten met je touw en magneet: “Het is erg belangrijk om je research te doen. Je moet er bijvoorbeeld op letten dat je niet zomaar op iemands weiland gaat zitten magneetvissen. Ook moet je je bewust zijn van de mogelijkheid dat je iets gevaarlijk opvist en vervolgens ook weten wat je moet doen. Als je iets gevaarlijks vindt, bijvoorbeeld een explosief of wapen, aarzel niet en bel de EOD en laat het gevaarlijke object voorzichtig terug in het water zakken. Daarnaast is het natuurlijk ook handig om te kijken in welke wateren je de meeste kans hebt om iets op te vissen, je moet natuurlijk niet bij een sloot gaan zitten die nog niet zo lang geleden uitgebaggerd is. Ga op zoek naar oude bomen, daar horen vaak ook oude wateren bij.” Je kan lezen en horen wat je wil over magneetvissen, maar om er echt achter te komen hoe het is, moet je het toch zelf een keer proberen.

Op pad
Met deze wijsheid op zak regel ik bij een kennis van me de benodigdheden om zelf op pad te gaan als magneetvisser halen. Hij verdwijnt eventjes in de schuur om een minuut later weer tevoorschijn te komen met een stuk touw van een meter of zes lang en een kleine cilindervormige magneet. “Zal ik hem alvast voor je vastknopen?” Aangezien ik niet bepaald een Handige Harrie ben, ga ik in op zijn aanbod. Hij haalt het touw door het ringetje dat aan de magneet vastzit en legt een stevige dubbele knoop aan. “Zo, nu zou die goed vast moeten zitten. Veel succes ermee.” Ik leg het touw met de magneet in mijn fietstas en fiets richting de plek waar ik ga schatzoeken.

Nou heb ik het geluk dat ik in Sint-Oedenrode woon – een Brabants plattelandsdorp waar in de tweede wereldoorlog stevig gevochten werd en de rivier de Dommel door stroomt. Het was dus niet zo moeilijk om een goede plek te vinden om mijn magneet uit te gooien. Uiteindelijk vond ik een mooi plek op het Cathelijnepad, een lang achterpad, dat omringd wordt door bomen, weilanden en natuurlijk de Dommel. Daar was het nog even zoeken naar een geschikt plekje om te gaan staan of zitten en toevallig stond er een groen bankje vlakbij de waterkant.

Het is elf uur ’s ochtends en ik ben zo goed als klaar om te beginnen. Waar je bij vissen een hele hoop gereedschap moet klaarleggen en je hengel moet prepareren, kan je bij magneetvissen ergens gaan staan of zitten en gewoon de magneet in het water laten zakken. Aangezien ik zowel niet de handigste als de geduldigste ben, is dit alles al een hele opsteker voor me. Voorzichtig leg ik de magneet in het troebele water en laat ik het verdwijnen in de rivier, wachtend tot de bodem is bereikt.

De grijze lucht, gecombineerd met een vrij stevige wind en oranje- bruin en geelgekleurde bladeren verraden dat de herfst toch echt is aangebroken. Persoonlijk vind ik dit verre van ideaal, maar toch heeft het wat om juist in deze tijd aan de waterkant te zitten, zolang het maar niet begint te regenen, ik haat regen en ik haat het als dezelfde regen me nat maakt. Achter me hoor ik regelmatig mensen voorbij lopen en fietsen. Het betreft voornamelijk oudere mensen en ouders met kinderen. Vooral de kinderen lijken geïnteresseerd te zijn in wat die jongen aan de waterkant staat te doen. “Mama, wat is die jongen daar aan het doen”, hoor ik een kind achter me roepen. “Geen idee, misschien aan het magneetvissen”, zegt de moeder van het kind. Terwijl ze uit het zicht verdwijnen hoor ik in de verte het kind nog vragen ‘Wat is magneetvissen?’. Het antwoord heb ik niet meer kunnen horen.

Het beeld wanneer je op het Cathelijnepad langs het water zit. Bron: Zorgboerderij Dommelhoeve

Kwart voor twaalf, al bijna een uur bezig, en nog niets op weten te vissen. Mijn geduld wordt al wat op de proef gesteld, maar aan de andere kant werkt de omgeving rustgevend. Het geritsel van de bladeren aan de boom, het kabbelen van het water en zo nu en dan een loeiende koe in een weiland. Het is niet mijn natuurlijke habitat, maar het is weer eens wat anders dan de hele dag naar een schermpje te zitten kijken. De magneet gaat weer terug het water in, poging nummer vijf.

Beet
Na wederom de magneet over de bodem van het water te hebben gesleept, voelde de magneet ineens anders aan, beet. Op dat moment gaan er een aantal dingen door je heen. Eerst komt de ontlading, eindelijk iets gevangen, maar vervolgens slaat er stiekem toch wat schrik in. Wat nou als er een gevaarlijk iets aan de magneet hangt? Rustig blijven, de kans dat dat gebeurd is niet groot en anders weet je wat je moet doen. Wat er dan ook aan de magneet mag hangen, hij moet eerst nog wel binnengehaald worden. Beetje bij beetje haal ik de magneet omhoog. Het einde van het touw komt boven het water. Wat wordt het? Een legerhelm, fiets, kluis, wapen? Geen van allen, het is een verroeste fietsbel. Ik haal de fietsbel van de magneet af en bekijk hem eens goed. Wat is er aan kan zien is dat de fietsbel vroeger een zilveren kleur had, gezien de kleine zilveren vlekjes die hier en daar nog te zien waren, omdat het daar nog niet helemaal verroest was. Niet verkeerd voor een eerste vangst. Ik leg de fietsbel in mijn fietstas, kom ik in ieder geval met iets thuis.

Nieuwsgierigheid
Iets over enen, het weer is inmiddels opgeklaard. Mijn lunchpauze is voorbij en ik ga weer verder. Een paar minuten later komt er een bejaarde man naar me toe gelopen. Zijn bos grijze haren wappert behoorlijk in de wind en hij heeft een zwarte regenjas aan. “Je bent zeker aan het magneetvissen?”, vraagt hij. “Is dat niet gevaarlijk om te doen?” Nadat ik hem heb uitgelegd dat het meevalt, zolang je het maar verantwoord doet, zegt hij ‘Zelf vis ik nog steeds regelmatig, vind ik heerlijk’. We raken aan de praat en ik laat hem de fietsbel zien die ik gevangen heb. “Is weer eens wat anders dan een karper”, grapt de man. Ik vraag hem of hij het zelf wil proberen. Na een kleine aarzeling aanvaard hij mijn aanbod. “Zeg maar wat ik moet doen.” Ik geef hem een paar simpele instructies en de man legt vervolgens de magneet in het water. “Dus nu moet ik gewoon de magneet over de bodem laten bewegen?” Na een minuut of vijf geeft de man het op. “Nee, het is toch niet echt iets voor mij. Ik ga er liever bij zitten en laat de hengel het werk doen.” Een kwartier later vertrekt de man weer. Ik bedank hem voor het gezelschap en wens hem nog een fijne dag. “Veel succes nog met het magneetvissen”, zegt de man, waarna hij aanloopt.

Het begint me duidelijk te worden dat mensen het interessant vinden om iemand aan de waterkant te zien staan met een touw en magneet. Ze zullen waarschijnlijk ook het nieuws gezien hebben en denken dan dat ik ook op zoek ben naar geweren en granaten. Persoonlijk hoeft dit voor mij niet eens. Ik heb geen zin om de EOD te moeten bellen. Een fietsbel is voor mij prima.

Leuke activiteit
Het is inmiddels al drie uur geworden en de blauwe lucht heeft wederom plaatsgemaakt voor grijze wolken. Ik heb in de tussentijd nog wat aangeploeterd, maar zonder succes. Waarschijnlijk doe ik iets fout of zit ik op een verkeerde plek. Wat de reden ook mag zijn, er is een tijd van komen en gaan en voor mij was de tijd om te gaan aangebroken. De uiteindelijke vangst is misschien wat mager, maar ik ben blij en ook wat opgelucht dat ik in ieder geval iets heb opgevist wat niet gevaarlijk is. Ik fiets terug naar mijn kennis om het touw en de magneet terug te brengen. “En, nog iets gevangen?”, vraagt hij terwijl hij een slok van zijn koffie neemt. Ik loop naar mijn fietstas en pak de fietsbel. “Niet slecht voor een eerste keer”, zegt hij. Hij geeft me een klopje op de schouder, waarna ik hem vraag of hij de fietsbel wil hebben. “Oh, dat hoeft echt niet.” Zelf doe ik er niks mee. “Dan neem ik het met alle plezier aan”, zegt hij terwijl er een glimlach op zijn gezicht verschijnt. “Als je nog een keer de magneet wil lenen dan moet je maar een appje sturen hè.”


Ik weet nog niet zeker of er een volgende keer komt. Magneetvissen is een leuke activiteit om te doen en de mogelijkheid op het opvissen van spullen uit de tweede wereldoorlog geeft het een spannend randje. Ik denk echter dat het niet echt iets voor mij is. Als je het leuk vindt om te vissen of interesse hebt in het zoeken naar oude objecten en spullen, dan kan je van me aannemen dat dit een leuke hobby voor je kan zijn. Onthoud bij dit alles wel één ding: Doe het verantwoord. Vis met goede spullen en doe vooral goede research voor je gaat magneetvissen. Dan zorg je niet alleen voor je eigen veiligheid, maar ook voor die van een ander.

Voor meer informatie over magneetvissen en de aanschaf van magneetvisspullen. Ga naar: https://magnetarvismagneet.nl

Reageer op dit artikel