DE WACHTTIJD WAS EEN KWELLING

Een koude gel werd op haar buik gesmeerd in de klinische ruimte in Rotterdam. Thuis woonde ze niet in een veilige situatie waarin ze kon praten over wat haar was overkomen. Tot haar dertigste dacht ze dat het haar schuld was geweest. Ze schaamde zich. Hannah (41) werd op haar veertiende verkracht en deelt haar verhaal: “Mijn lichaam schreeuwde om een abortus, de wachttijd was een kwelling”

Thuis woonde ze niet langer. Na een verleden van misbruik en verkrachting woonde ze nu in een kindertehuis aan de Nieuwe Binnenweg in Rotterdam. Ik heb het daar heel goed gehad”, vertelt Hannah. “Ik kreeg mijn eigen kamer, kleedgeld, zakgeld en toiletgeld. Het kwam neer op zo’n 95 gulden per maand. Daarnaast waren er duidelijke maar schappelijke regels: op vrijdag moest ik om 24:00 thuis zijn, op zaterdag om 23:00 en ik mocht uit logeren als ik dit liet weten. Ook was het eten prima, werden onze verjaardagen uitbundig gevierd, mocht ik op een sport en gingen we 2 keer per jaar op vakantie.

Opzich had ik veel vertrouwen in mijn 5 vaste begeleiders die elkaar afwisselden. Maar ik durfde hen niet te vertellen dat ik een aantal weken terug was verkracht en nu maar niet ongesteld werd. Het was puur de schaamte. Ik had heel erg het gevoel dat de verkrachting mijn schuld was. Het klopt niet, maar dat is een gevoel wat ik had. Mijn schuld kwam niet enkel voort uit dit incident. Ik was ervan overtuigd dat ik een stempel op mijn hoofd had waarop stond dat mensen zulke dingen met mij mochten doen.”

KINDERMISHANDELING

Jaarlijks worden 90.000 tot 127.000 kinderen en jongeren blootgesteld aan kindermishandeling in Nederland. Kindermishandeling is elke vorm van mishandeling die voor een kind bedreigend of gewelddadig is, meldt Rijksoverheid. Er zijn verschillende vormen van kindermishandeling: lichamelijke mishandeling, emotionele of geestelijke mishandeling, lichamelijke verwaarlozing, emotionele of geestelijke verwaarlozing en seksueel misbruik.

Voor buitenstaanders is het moeilijk om de signalen van seksueel misbruik te herkennen bij een kind. Wel zijn er signalen die erop kunnen wijzen dat er sprake van seksueel misbruik kan zijn bij een kind: slaapproblemen, bang zijn in het donker, extreme vrees voor monsters; verlies van eetlust, eetproblemen, voortdurend buikpijn hebben zonder verklaarbare reden; plotselinge wisselingen in de stemming van het kind; vrees voor bepaalde mensen of plekken; een ouder kind dat zich gedraagt zoals een jong kind; weigeren om over een geheimpje te praten dat het kind met een andere volwassene heeft; praten over een nieuwe, oudere vriend en daar vaak over de vloer komen; plotseling veel zakgeld hebben; seksueel gedrag vertonen dat niet bij de leeftijd past.

Veilig Thuis is het advies- en meldpunt voor huiselijk geweld en kindermishandeling. Bent u zelf of is uw kind seksueel misbruikt? Raadpleeg dan Slachtofferhulp.

POSTER

“Op school had ik een poster gezien van de VBOK (vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind), die heb ik toen gebeld. Het was een 0800 nummer. Ik weet nog dat ik dit gesprek heel zakelijk gevoerd heb, emotieloos eigenlijk. Als in ‘joh dit is mijn probleem, waar kan ik terecht?’ De telefoniste probeerde verder te praten maar hier ging ik niet op in. Ik bleef roepen dat ik geen behoefde had aan een emotioneel gesprek en gewoon wilde weten waar ik terecht kon. Uiteindelijk heeft het een minuut of 7 geduurd voordat ik alles op papier had staan.

Nu moest ik het Fiom bellen, een specialist bij ongewenste zwangerschap. De angst kwam toen wel naar boven.” De donkerblonde wenkbrauwen van Hannah fronsen even “Toen ik belde zeiden ze dat ik het gesprek geheel anoniem kon voeren en ze er ook voor konden zorgen dat ik alle hulp anoniem zou krijgen – ik hoefde geen gegevens achter te laten voor de verzekering, dat zou allemaal geregeld worden. Ze zouden het dus niet neerleggen bij mijn begeleiders, dus van daaruit durfde ik wel op gesprek.

“Ik heb toen voor het eerst gehuild”

Dat gesprek was in een kantoor aan de Mathenesserlaan in Rotterdam. Er stond een bankstel, een plant en wat stoelen: het was echt zo’n standaard ruimte met vloerbedekking en het rook er heel nieuw. Na een paar minuten kwam er een wat oudere vrouw binnen. Marleen was haar naam. We hebben toen gepraat en dat gesprek voelde vrij warm aan. In die zin dat ik een kop thee kreeg, ze mijn opties toen heeft uitgelegd en ik voor de eerste keer aan iemand kon vertellen wat ik al die tijd verborgen had gehouden. Ik moest toen voor het eerst huilen. Ik had al die tijd gedaan alsof er niets aan de hand was. Je zag ook niets aan mijn uiterlijk, ik was een behoorlijk tenger meisje.

Marleen legde mij uit wat mijn opties waren: ik kon het weg laten halen, een pleeggezin zoeken of hulp bij opvoeding krijgen; want er waren huizen voor jonge moeders met kinderen die begeleid werden. Maar ik heb niet getwijfeld over mijn beslissing, geen moment. Ik was veertien jaar en zat nog met mezelf in de knoei, op andere gebieden. Mijn verleden gaf daarin wel de doorslag, een kind was geen optie. Ten einde van het gesprek hadden ze mij naar huis laten gaan met een telefoonnummer en kaartje waar de informatie op stond waar ik overna moest denken. Dat nadenken was niet verplicht maar het was wel de optie die ik kreeg. Ik merkte dat ik niet durfde te zeggen dat ik er niet over na wilde denken. Dat ik mijn besluit al had gemaakt. Maar het voelde maatschappelijk verantwoord om te luisteren. Daar hield ik mij dus ook aan. Ik ging keurig naar huis, heb 2 dagen gewacht en belde toen direct om half 10 ‘s ochtends met de mededeling dat ik toch echt een abortus wilde.

Die 2 dagen heb ik bijzonder doorgebracht. Ik had mijn gevoel geblokkeerd én als ik er dan toch aan dacht, kreeg ik een vervelend gevoel in mijn maag. Ik voelde mij vies, ik voelde mij niet lekker en ik voelde mij alleen. En ging ondertussen verder met mijn leven. Ik maakte gewoon mijn huiswerk en at mijn zakje chips in de kantine. Gelukkig voelde ik mij niet zwanger.”

7 WEKEN EN 2 DAGEN

“De afspraak was vrij klinisch. Het was vrij koud, het was geen warm bad. Ik kwam binnen, werd een kamer binnen geroepen en kreeg nog geen 2 seconden om op tafel te haan liggen. Mijn blonde haren raakten nog maar net de tafel en er werd een koude gel op mijn buik gespoten. Er werd mij niet verteld dat dit koud zou zijn. Ik kreeg wel te zien hoe ver ik toen was: 7 weken en 2 dagen. Dan zie je wel iets waar stompjes aan zitten. Een echt kind is het dan nog niet, al klopte het hart al wel en leek het gezond te zijn. Je krijgt het allemaal te horen, terwijl je al zeker bent van je besluit.

Ik denk dat ze dat heel bewust op die manier deden. Niet omdat ze tegen abortus zijn. Wel omdat ze willen dat je zeker bent van jouw beslissing. Het maakte wel dat ik mij schuldig voelde. Blijkbaar laat je dan toch een gezond leven kind weghalen – zo werd het gebracht. Opnieuw moest ik aangeven dat ik zeker was van mijn keuze. Ik was vastbesloten en gaf dat opnieuw aan. Daar kwam niet echt goed- of afkeuring in naar voren, het was vrij kil. Ik vond dat de vraag ‘of ik abortus wilde plegen’ voor of na de echo gesteld had moeten worden. Niet tijdens. Ook begreep ik dat de echo moest: het termijn van mijn zwangerschap zou aangeven wat voor abortus ik moest ondergaan. Tot 12 weken is een zuigcurettage mogelijk, na dit trimester moet je gewoon bevallen en dat moet wel onder iets meer medische begeleiding.”

WETTELIJK BEPAALD

De Wet afbreking zwangerschap (Wafz) is in 1984 in werking gesteld. Het doel van deze wet is om het ongeboren menselijk leven te beschermen en tegelijkertijd hulp te bieden aan vrouwen die onbedoeld zwanger zijn. Op dit moment is het mogelijk om abortus te plegen tot 22 weken. Tussen 22- en 24 weken beslist de arts of het nog kan. Ben je langer dan 24 weken zwanger? Dan is een abortus niet langer een optie. Verder is de bedenktijd in Nederland bij abortus wettelijk verplicht. Na het eerste gesprek bij de huisarts of de arts van de abortuskliniek gaat deze bedenktijd in. Er wordt niet gekeken naar de situatie van de persoon in kwestie. De bedenktijd is 5 dagen en vindt plaats tussen het eerste gesprek en het maken van een afspraak voor de abortus. Ook moet de behandelend arts er zeker van zijn dat deze keuze vrijwillig en weloverwogen is. Bij 16 dagen zwanger of minder, is een verplichte bedenktijd niet nodig. Meer informatie daarover op de website van onbedoeld zwanger.

Op dit moment vindt de meerderheid van de Tweede Kamer dat de verplichte bedenktijd, moet worden geschrapt. GroenLinks en de PvdA stellen dat vrouwen ‘niet lichtzinnig’ besluiten over een abortus en een verplichte bedenktermijn ‘geen recht doet’ aan het proces dat vrouwen tot deze beslissing brengt, meldt de Volkskrant. In de nieuwe formatie zal dit voorstel opnieuw in behandeling genomen worden.

SCHANDPAAL

“Dan ga je dus naar huis en moet je 5 dagen wachten. Dat vond ik wel heel heftig. Ik had besloten dat ik het besluit had genomen, dat het klaar was en dat ik daar zeker over was. Ik had meerdere keren over mijn situatie en de mogelijke opties gepraat. Voor mij had het op dat moment al gemogen. Die 5 dagen duurde heel lang. Langer dan alle dagen hiervoor. Ik had goedkeuring gekregen om het te doen en begreep niet dat ik door de wet nog zo lang moest wachten. Ik vond het kortzichtig.

Voor ieder die de kliniek binnenkomt met een gelijke situatie al ik had – verkrachting, seksueel misbruik – is die 5 dagen bedenktijd een redelijke kwelling. Ik wist waar ik voor koos. In mijn geval heeft het ook echt moeite gekost voordat ik überhaupt naar een kliniek ging. Ik durfde niet direct en intussen vorderde de zwangerschap. En toen de 5 dagen dan eindelijk voorbij waren, mocht ik de afspraak pas maken. In mijn geval duurde dat nog eens 4 dagen. Mijn lichaam schreeuwde om een abortus.

Ook kreeg ik steeds meer het gevoel van ‘Ik hoop dat mensen het niet aan mij zien’. Want ik wilde niet dat iemand erachter kwam. Ik heb er verder nooit over gepraat. Overigens had ik wel de behoefde om het aan iemand te vertellen, maar durfde ik dat niet. Ik voelde mij schuldig, schaamde mij en wilde ook niet aangekeken worden. Ik besefte dat het impact zou hebben als ik mijn verhaal zou delen. Je had natuurlijk geen sociale media waarmee je aan de schandpaal genageld kon worden, maar ik was wel bang dat het door de school heen zou gaan als roddel.”

ABORTUS

“Uiteindelijk, na lang wachten, had ik de afspraak. Wederom moest ik voordat ik naar de behandelkamer mocht, een laatste gesprek voeren, waarin ik opnieuw instemde met de behandeling. Ook werd er nogmaals een echo gemaakt. Deze hoefde ik niet verplicht te zien, al heb ik dat wel gedaan. Ik was zo zeker van mijn zaak. Hierna mocht ik naar de arts. Het was niet aangenaam. Ik moest op dat moment kiezen voor een roesje of een plaatselijke verdoving. Ik koos voor het tweede. Je baarmoederhals wordt dan verdoofd met een verdovingsspuit. Die voel je wel. Daarna gaat er een soort stofzuiger naar binnen. Dat trekt wel. Ik moest denken aan het propaganda filmpje dat toentertijd rond circuleerde. De Christelijke organisatie ‘Schreeuw Om Leven’ had een filmpje gemaakt waarin te zien was hoe een kind van 13 weken uit de baarmoeder weggetrokken werd. Dat kind zag je pijn hebben. Met dat beeld in mijn hoofd tijdens de procedure was dat best naar. Het voelde alsof ik mega heftig ongesteld was en het idee met dat er wat levends uit mijn lijf werd getrokken was heftig. Wel was ik echt opgelucht na de behandeling. Ik kon verder gaan met mijn leven.

Na de procedure volgde een gesprek en ook moest ik nog even blijven ter observatie. Ik kreeg iets te drinken en eten aangeboden en de ruimte om tot mijzelf te komen. Vervolgens ging ik naar huis met medisch advies. ‘Als er onverwachts hevige bloedingen plaatsvonden of ik stolsels ter grote van een tennisbal zou verliezen, moest ik terugkomen’, had de arts gezegd. Dat kreeg ik ook allemaal op papier mee, zodat ik het nog kon nalezen. Ik heb de brieven toen direct gelezen en in de eerste vuilnisbak die ik tegenkwam weggegooid. Ik wilde niet dat iemand er achter kwam. Ik heb toen 3 dagen lang in een rokje met van dat dikke kraamverband rondgelopen, nam een dosis paracetamol in en ging naar school. Niemand heeft ooit wat aan mij gemerkt. Natuurlijk kreeg ik wel de vraag waarom ik chagrijnigs deed, maat dat was het typische gedrag van een puber.”

SCHULD

“Inmiddels denk ik hier al jaren niet meer aan, maar destijds was het niet zomaar iets wat uit mijn hoofd ging. Ik ben op een bepaald moment bij een psycholoog in behandeling gegaan. Ik sprak dan over mijn jeugd, want die was heel slecht geweest. Het schuldgevoel en de schaamte die ik voelde, kwamen niet enkel voort uit dit incident. Ik had door alle wat ik had meegemaakt geen gevoel meer voor eigenwaarde. Dus daar heb ik hard aan gewerkt met de psycholoog. Ik kreeg vertrouwen in mezelf en kreeg het gevoel dat ik er wel mocht zijn. Daarmee verdween mijn schuldgevoel en kon ik het een plekje geven voordat ik dertig werd.

Ik ben nu niet meer met het verleden bezig. Wel hoop ik dat het taboe rondom abortus in de toekomst minder wordt. Daarmee voorkom je ook dat baby’s ten vondeling gelegd worden of erger. Want dat zijn grote gevolgen van het taboe. Stichting Beschermde Wieg maakt zich hier hard voor. De organisatie wil het taboe doorbreken. Dat doel steun ik jaarlijks met een donatie.”

In verband met privacy is de naam gefingeerd.

Reageer op dit artikel