Van fulltime mama naar werken op de OK: Cathie studeerde op haar 43e

Cathie met haar kersverse diploma. © Cathie Griep-van de Wetering

Het is tegenwoordig heel simpel: je gaat naar school, studeert af en gaat werken. Vaak doe je dan ook maar meteen die andere studie erachteraan, want wat heb je eraan als je die later wil gaan volgen? Bij Cathie Griep-van de Wetering is het iets anders gegaan. Zij studeerde op haar twintigste om vervolgens op haar 43e weer te gaan studeren. Gewoon, omdat het kan.

Cathie wordt geboren op 8 november 1973 in Hellevoetsluis. Ze is de jongste van het gezin: haar broer Victor is zestien maanden ouder, haar zus Manja vier jaar. Omdat Victor maar zestien maanden ouder is, en dus een klas hoger zit dan Cathie, gaan ze veel met elkaar om. Cathie beschrijft zichzelf dan ook als one of the guys, hoewel ze ook zat vriendinnen heeft gehad in haar jeugd.

Op de basisschool wil Cathie verpleegster worden. Daar moet ze nu ze erop terugkijkt enorm om lachen. Na de basisschool begint ze aan de middelbare, maar echt een duidelijk toekomstbeeld heeft ze nog niet. Van internationalisering is de jaren ‘70 nog geen sprake: Hellevoetsluis is op Rotterdam aangewezen. Daar gingen dan ook de meeste excursies naartoe.

Ze begint op de middelbare aan vwo. Dat niveau houdt ze echter niet vol, omdat ze op haar vijftiende ziek is geworden. Ze doet haar uiterste best, maar besluit toch het advies van haar ouders op te volgen en gaat verder op de havo. Ze moet er enorm aan wennen dat ze een niveau lager doet, omdat er een hele andere sfeer is op de havo dan op het vwo. Dat komt onder andere doordat scholieren die eerst mavo hebben gedaan nu bij haar in de klas zitten. En die hebben nou eenmaal een iets andere mentaliteit dan mensen die van het vwo naar de havo terugstromen.

Cathie’s ‘carrièreswitch’ van het vwo naar de havo zorgt niet alleen voor teleurstelling. Haar broer is namelijk gezakt voor zijn vwo-examen, waardoor ze uiteindelijk tegelijkertijd examen moeten doen. Leuke bijkomstigheid: ze krijgt op haar zestiende een relatie met een vriend van haar broer. Victor vindt dat overigens allemaal wel prima. 

Cathie heeft alle exacte vakken in haar pakket: scheikunde, biologie, natuurkunde en wiskunde. Verpleegster kan ze dus zeker worden. Maar daar kiest ze niet voor. Haar ouders vinden het vooral belangrijk dat ze iets gaat doen wat ze ook echt leuk vindt. Papa voegt daaraan toe dat het ook verstandig is om een beroep te kiezen waar een beetje geld in te verdienen valt. Die combinatie vindt Cathie in de studie Radiotherapeutisch Laborant, een studie die haar schooldecaan haar aanraadt.

Een radiotherapeutisch laborant houdt zich bezig met alles wat met de bestraling van kankerpatiënten te maken heeft. De voorbereiding van een bestralingsplan, het maken van dat plan, het vastleggen ervan, de uitvoering van het plan en het begeleiden van de kankerpatiënt.

De studie vindt plaats in het Daniel den Hoed-ziekenhuis in Rotterdam. Cathie begint aan de opleiding als ze zeventien jaar en tien maanden oud is. Dat is heel belangrijk, omdat je minimaal zo oud moet zijn om überhaupt te mogen beginnen aan de opleiding. Ze kijkt met veel plezier terug naar de studie en de afdeling waar ze haar praktische opdrachten moest uitvoeren.

Cathie van de Wetering, afgestudeerd Radiotherapeutisch Laborant. 8 juni 1994 © Cathie Griep-van de Wetering

Als Cathie twintig is, is ze klaar met haar opleiding. Het diploma dat ze in ontvangst mag nemen is niet het enige wat ‘de Daniel’ haar heeft gegeven.

Ze heeft er ook haar grote liefde ontmoet.

Kees Griep is net klaar met zijn studie in Leiden als hij aan zijn nieuwe baan als Radiotherapeut Oncoloog in het Daniel den Hoed-ziekenhuis begint. Hij heeft er een flinke studie opzitten, meer dan tien jaar in totaal. Maar, dan heb je ook wat. En als je dan een eenentwintigjarige collega ontmoet waar het wel heel goed mee klikt, dan heb je het goed voor elkaar. Het enige punt is: je bent veertien jaar ouder dan die eenentwintigjarige collega.

Gelukkig voor Kees en Cathie is haar moeder niet zo moeilijk wat leeftijdsverschil betreft. Sterker nog: die vindt het wel bij haar dochter passen, een wat oudere man. Cathie heeft altijd al oudere vriendinnen gehad en kan simpelweg beter opschieten met mensen die ouder zijn dan zij. Cathie’s vader vond het ‘trouwtechnisch’ toch wel iets te snel gaan, maar Kees en Cathie wilden er allebei vol voor gaan. Cathie heeft uiteindelijk ruim anderhalf jaar op zichzelf gewoond voordat ze bij Kees ging wonen. Zo ging ze van haar eigen appartementje in Hellevoetsluis naar de Nieuwe Haven in Dordrecht. Een appartement in een pand uit 1690 met een dakterras.

Op 24 juli 1998 trouwt Cathie met Kees. Ze kent Kees dan vier jaar. Een half jaar na de bruiloft raakt Cathie in verwachting van hun eerste kind, Judith. De broertjes van Kees hebben al kinderen, maar zijn ouders zijn door het dolle heen als ze horen dat ook het gezin Griep-van de Wetering een kindje verwacht. Cathie is echter de eerste van ‘haar kant’ die in verwachting is: haar broer en zus hebben op dat moment nog geen kinderen.

Hoewel er op het werk behoorlijk wat straling voorkomt, is het voor Cathie geen probleem om tijdens haar zwangerschap door te werken. Ze is wel intens moe. Na vijfendertig weken gaat ze met zwangerschapsverlof. 

Als Judith eenmaal geboren is en het verlof klaar is gaat ze parttime werken. Ze merkt aanzienlijk verschil tussen fulltime en parttime werken: als je fulltime werkt weet je wat er speelt, maar als je parttime werkt mis je het een en ander. 

Kees wil ondertussen al een tijdje terug naar Zeeland, de provincie waar hij geboren en getogen is. Cathie ziet dat ook wel zitten; een appartementje met een dakterras is heel gaaf, maar niet met een kleine. Laat staan als je meerdere kinderen wil hebben. Zo gaan ze op zoek naar een huis in de buurt van Goes, en dat is al snel gevonden: in de Willemstraat in Kloetinge staat een prachtig huis.

Maar dat is nog niet vrij.

Een huis vinden is dus zo makkelijk nog niet, maar een nieuwe baan vinden gaat prima. Voor Kees, dan. Die gaat aan de slag in het ziekenhuis in Vlissingen. Hij woont doordeweeks bij zijn ouders en gaat in het weekend terug naar Dordrecht, waar Cathie en Judith nog wonen. Cathie werkt namelijk nog wel in ‘de Daniel’. Het gezin verhuist tijdelijk naar Zoutelande, daar hebben vrienden van Kees zijn ouders een vakantiehuis. Een half jaar later krijgt het gezin te horen dat het huis in Kloetinge vrij is.

Maar dat is niet het enige nieuws. Cathie is namelijk weer in verwachting. 

Kloetinge dus. Het klinkt voor mensen die de provincie niet kennen als een gehucht in de polder, maar het huis van Kees en Cathie ligt op nog geen minuut van Goes. Binnen tien minuten fietsen loop je middenin het stadscentrum. Het huis is ruim, de tuin is groot. Veel groen voor Kees, veel sfeer voor Cathie. Judith en de toekomstige kleine kunnen er heerlijk opgroeien. En die andere kleine ook.

Nee, het is geen huisdier. Het is een tweeling.

En dan lijkt dat ruime huis ineens veel te klein. Met zijn vieren? Prima te doen. Met zijn vijven? Hoe wil je dat passen en meten? Welke auto moet je dan nemen? Ze passen toch niet alle vijf in die driedeurs Opel Corsa?! Oh nee! Paniek! 

Misselijk! Cathie is zo misselijk vergeleken met de vorige zwangerschap, dat is echt geen pretje. In plaats van pure vreugde, is Cathie in een huilbui beland. Kees’ reactie? “Oh, ja, dat dacht ik al.” Een tijdje later is iedereen van de grote schrik bekomen. Cathie stopt wel met werken, want drie kinderen opvoeden terwijl beide ouders werken is niet voor iedereen een uitstekend plan.

Naarmate de winter nadert wordt Cathie’s buik steeds boller. Haar moeder komt in december nog even langs om haar te helpen met de wiegjes. Dat is net op tijd, want op 21 december 2001 worden Willem en Salomon Gerrit, drie uur na de eerste weëen, geboren. Terwijl ze vertelt hoe het voelt om twee baby’s vast te houden in plaats van één, houdt ze haar armen in een wiegende positie, alsof ze haar tweeling weer even vasthoudt. Het blijft toch iets magisch, een tweeling.

De jongens krijgen uiteindelijk de roepnamen Pim en Sal. Pim is vernoemd naar de vader van Kees, omdat dat een traditie is binnen de familie. Kees heet namelijk officieel Cornelis, zijn vader heet Willem, zíjn vader heet weer Cornelis, en zo gaat het nog een tijdje door. Alhoewel, in 1789 kreeg Cornelis Griep een zoon genaamd Cornelis Griep. Maar dat heeft verder niets met Cathie te maken. Salomon daarentegen is niet helemaal de naam die Cathie voor ogen heeft. Sal, dat moet het zijn. Maar Kees is groot fan van officiële namen, en Sal is nou eenmaal afgeleid van Salomon. Waar Gerrit dan vandaan komt? Juist, Cathie’s vader. Maar dat was meer improvisatie na de bevalling dan dat het echt de bedoeling was.

Cathie met Judith, Pim en Sal na een bezoekje aan de ouders van Kees. 3 februari 2002 © Cathie Griep-van de Wetering

De kinderen groeien op en gaan naar de basisschool. Kees werkt en Cathie zorgt voor het ontbijt, de lunch, de hockey, de voetbal, de toneelschool, kinderboeken, het avondeten en het badderen. Wanneer Judith naar de middelbare school gaat komt daar huiswerk en huiswerkbegeleiding bij kijken. Maar Judith wordt, zoals het hoort, steeds zelfstandiger. Pim en Sal gaan na verloop van tijd ook naar de middelbare. Ook daarvoor geldt: huiswerk en huiswerkbegeleiding. Als Judith zeventien is en de jongens vijftien zijn, voelt Cathie de kriebels van het werk weer terugkeren. Ze is namelijk nog maar 43. Haar parttimebanen bij kinderkledingwinkel Koters en restaurant het Binnenhof in Goes hebben hun beste tijd ook gehad.

Wat nu? Werken? Op zich kan dat wel. De oudste is bijna klaar, en de jongens zijn ook nog maar twee jaar bezig voordat ze het huis uit gaan. En wat dan hè? Thuis gaan zitten? Nee, daar is Cathie nog lang niet aan toe. Ze gaat ervoor. Maar de afdeling Radiologie gaat niet voor haar.

De opleiding opnieuw doen, dat is het advies van een vriendin van Cathie. Daar moet ze ontzettend om lachen. Maar toch krijgt ze geen slecht gevoel bij het idee van een nieuwe opleiding. In principe kan ze alles doen. Ja, ze gaat het doen. De volgende stap in haar carrière wordt de opleiding Anesthesiemedewerker in Utrecht.

En zo gaat Cathie op haar 43e op kamers. Op en neer reizen vanuit Kloetinge is geen optie. Ze huurt een bungalow in Zeist voor een half jaar, daarna komt het praktijkgedeelte en hoeft ze niet meer in Utrecht te zijn. Haar dochter is inmiddels klaar op de middelbare en gaat studeren. In Utrecht. Net als mama. Maar een kamer vinden ging in 2017 net zo soepel als in 2020, totaal niet soepel dus. Judith besluit daarom bij haar moeder in te trekken.

En zo zijn de mannen ineens op elkaar aangewezen in Kloetinge.

Ook al is Cathie de 50 nog niet eens gepasseerd, studeren gaat haar iets moeilijker af dan vroeger. Het interesseert haar nog evenveel als vroeger, maar die stof uit haar hoofd leren? Ze wist wel dát ze het had gelezen, maar niet meer helemaal wát ze had gelezen. 

Maar het lukt haar. Na drie jaar, in 2020, staat ze trots met haar diploma op de foto. Waar ze aan haar studie begon toen haar dochter ging studeren, heeft ze haar diploma wanneer haar zoons hun eindexamen halen. Waar ze vooral blij mee is? Dat het diploma op haar meisjesnaam staat. Zo is Cathie Griep ‘de moeder van’ en ‘de vrouw van’, waar Cathie van de Wetering de Radiotherapeutisch Laborant en Anesthesiemedewerker is. Het is haar prestatie. Het is haar diploma.

Tips van Cathie voor ouders die, als hun kroost oud genoeg is, ook (weer) willen studeren:

Ga er vol voor, maar regel het goed thuis. 

Je bent vijf dagen weg van huis, dus je moet kunnen rekenen op back-up van je partner. Hulp in het huishouden is, hoe zelfstandig je gezin ook is, nooit verkeerd. 

Kom jij thuis, dan ben jij meteen weer verantwoordelijk voor het huishouden. 

Reageer op dit artikel